همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٠

خبر تغيير حال آل برامكه

ملازم شد او را به صبح و به شام * نباشد به گيتى از آن ننگ و نام

به جعفر چنين گفت آن شهريار * كه مأمون تو را مىكند اختيار

از آن مهربان هيچ خالى مباش * نثار سعادت بر او بر تو پاش

به يحيى چنين گفت شاه زمين * كه اكنون تويى مملكت را امين

390 همه كارها را به ترتيب ساز * به گردون گردان علم برفراز

سه روز آن‌چنان جمله را مىنواخت * به تشريف بر چرخشان مىفراخت

دل جمله ايمن شد از كار مير * نداند كس « 1 » از كيد كيوان و تير

فرستاد هريك به مأواى خويش * تن‌آسان نشستند بر جاى خويش

شب آمد فرستاد هارون پيام * بر جعفر آن مهتر نيك‌نام

395 طرب ساز وز عيش خالى مگرد * كه ما نيز هم باده خواهيم خورد

چو بشنيد جعفر ز پيغام شاه * پرانديشه شد جان آن نيك‌خواه

نيارست گرديد گرد شراب * دگربار آمد يكى كامياب

ز نزديك هارون كه مى بازخور * بياورد شمع و شراب و شكر

در آن دم كه ترسان بد از شهريار * نگرديد گرد مى خوشگوار

400 مغنى بد او را يكى پيرمرد * به رامشگرى جوهرى بود فرد

شنيدم كه بد نام او پرنگار * چنين گفت با جعفر كامكار

[ بيا باده ] خور غم چرا مىخورى * تو بر تارك مهتران افسرى

چو آورد « 2 » بستد ز ساقى شراب * بخورد و بزد مرد مطرب رباب

بياورد « 3 » ساقى ز درگاه شاه * بياورد نقل فراوان به راه

405 [ دگر ] گفت آمد غلامى دگر * بياورد چندان ز شمع و شكر

كه شد بزم جعفر پر از نقل و شمع * حريفان شده اندر آن جاى جمع

چنين گفت جعفر به ياران خويش * بدان ميزبان نامداران خويش

چو شاهم كند لطف‌ها بىقياس * مرا در دل آيد ز لطفش هراس

در اين لطف قهر است و در [ مهر ] كين « 4 » * نهان زهر كردست در انگبين

410 بدان نامور مطرب پير گفت * كه دل را مكن با غم و غصه جفت

( 1 ) كسى ( 2 ) بيارند ( 3 ) بيامد ( 4 ) مهد كين