همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠

بيرون آمدن نافع به مصاف در جواب صاحب لاف و گزاف

ز تو پيشتر آن طلب كرده‌اند * بزرگان بسى . . .

به زور اين كسى را ميسر نشد * كه تا اندراين كين ورا ، سر نشد

155 بگفتم تو را اين سخن چند بار * گرفتم تو را حجت اى نامدار

پشيمان شوى زاين جدل بازگرد * بساط . . .

بدان پير فاسق براهيم گفت * كه با پير مغزت « 1 » خرد نيست جفت

پراكنده مىگويى اى بدنشان * ببرم سرت پيش گردن‌كشان

امير جليلت نگويى كه كيست * وجود بدا . . .

160 سگى ، بدرگى ، فاسقى ، كافرى * پليدى ، نژندى ، نگون‌اخترى

كه شمع دل مصطفى را بكشت * جگرگوشهء مرتضى را بكشت

همه اهل بيت ورا خون بريخت * به لب تشنه . . .

زنان ورا برده كرد آن پليد * شد آن بيوفا بند بد را كليد

حسين على را در آن كارزار * نداد اين بنفرين دون زينهار

165 سرش را فرستاد پيش يزيد * به يزدان كه . . .

فرستم به نزديك مختار من * ميان بسته دارم بدين كار من

بگو آن عدوى خدا را برو * نهان خود مكن آشكارا برو

كه اى فاسق فاجر پرفضول * چرا مىفرستى . . .

ز تو مىكنم خون او را طلب * كه چون او نيابى يكى « 2 » در عرب

170 بر اين يك سخن جاى انكار نيست * مرا با امام شما كار نيست

مرا كار با توست اى بدنشان * ببرم سرت . . .

دريغا كه بر جاى طاو [ و ] س نر * ببرم ز زاغ نكوهيده سر

پراكنده كم گوى و برساز كار * بيا تا ز جانت برآرم دمار

نماندست عمرت يكى هفته بيش * به افسون مكن . . .

175 . . . * بگفت آنچه بشنيد از آن تيزوير

ز اندوه رنگ رخش زرد گشت * فرو خورد اگرچند پردرد گشت

بفرمود تا لشكر نامدار * برفتند يك‌يك . . .

( 1 ) مير مغزت ( 2 ) نيابى مگر در . .