همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٩

خبر تغيير حال آل برامكه

به عباسه اين حال گفتند « 1 » باز * كه برد آن كنيزك تو را از فراز « 2 »

كه تا هر دوپور تو را كينه‌جوى * به مكه ز پنهان نمايد بدوى

چنين داد عباسه حالى جواب * كه من خود نگشتم ز راه صواب

به كيفر مرا آن پسنديده داد * پس آن‌گاه بندى بر او برنهاد

بدان تشنه . . . مخور آب سرد * به پيشت روانست گردش مگرد 365

به آدم خدا گفت گندم مخور * بخورد و گنهكار شد نامور

ببخشيد بر وى خداوندگار « 3 » * عفو كرد او [ را ] سرانجام كار

من آن طفلكان را در اين ننگ و نام * نياورده‌ام در جهان از حرام

كه عقد من و جعفر آن شاه كرد * بدين منزل او هر دو را راه كرد

به ما « 4 » اين طريق از كران او نمود * ندارد پشيمانيش هيچ سود 370

بر من اگر خفت جفت حلال * ورا ميل بد چيست اكنون خيال

چو باد آن به مكه شد از گرد راه * طلب كرد آن كودكان را به گاه

ز عباسه و جعفر نامدار * همانا بدند آن دو والاتبار

همى خواست آن « 5 » هر دو را كشت شاه * دگربار انديشه كرد از گناه

كه بنهادشان نزد عباسه باز * وز آن‌جا روان كرد آن سرفراز 375

ز گرد سپه آسمان تيره شد * ز مكه دلاور سوى حيره شد

وز آن‌جا به رقه روان كرد شاه * ز رقه به انبار شد دين‌پناه

ز انبار چون شد روان لشكرش * بدند آل برمك تمامت برش

سوى عقر شد شهريار جهان * پر « 6 » انديشه از كاروبار جهان

بياسود در عقر سرور سه روز * چهارم چو بفروخت گيتىفروز 380

شنيدم كه در روز آدينه بود * كه در دل شهنشاه را كينه بود

بفرمود آن شاه با دين و داد * به فضل سرافراز تشريف داد

به جعفر به موسى به يحياى پير * كه بودى به درگاه هارون وزير

. . . جان به فضل سرافراز گفت * كه يارا امين باش اندر نهفت

از او يك زمان نيز خالى مگرد * زمين را ببوسيد آن زادمرد 385

( 1 ) گشتند ( 2 ) برفراز ( 3 ) بار ( 4 ) بمان ( 5 ) از ( 6 ) بد