همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٨

خبر تغيير حال آل برامكه

335 مرا نيز با او همين است حال * شديم از جفاى فلك پايمال

چنين گفت يحيى ز كار جهان * شدم سير در آشكار و نهان

ز كار زمانه شدم نااميد * سيه گشت بر ديده روز سپيد

ندانم كه درمان اين كار چيست * به ما بر از اين پس كه خواهد گريست

[ بسى ] جهد كردم در اين روزگار * كه كشتى برم زاين ميان بر كنار

340 ز غرقاب محنت به بيرون شوم * از آن پيش كز آب در خون شوم

ميسر نشد آرزوهاى من * چنين تا شد از جايگه پاى من

[ برآنم ] كه يزدان [ بىچو ] ن نخواست * كه مارا شود كارها جمله راست

جز از مرگ درمان اين كار نيست * دلى هست كز غصه افگار نيست

. . . نيارست از آن شاه خواست * همان پيش او يك‌دمى راه خواست

345 . . . كه گيرد بهانه بر اوى * بيندازد آب روانش به جوى

بجز خامشى هيچ درمان نديد * پرانديشه جانش . . . رسيد

سرافراز هارون پر از درد بود * ز غم آفتاب رخش زرد بود

به سالى دل شاه انديشه داشت * در آن كار بد صابرى پيشه داشت

سرانجام يحيى گرفتار شد * بر او روز روشن شب تار شد

350 على پور ماهان ورا بند كرد * فرستاد نزديك هارون چو گرد

به زندان چنين بود آن نازنين * رشيدش بزد ز آسمان بر زمين

به زهر هلاهل جوان را بكشت * به باغ ملامت نهالى بكشت

چو فارغ شد از كار يحيى رشيد * سوى جمع شد رايتى بركشيد

. . . كرد با لشكرى بىشمار * ز انديشه بر خويش پيچان چو مار

355 به يحيى فرستاد هارون پيام * كه با من بيا تا شوى نيك‌نام

همان چار فرزند خود را بيار * برادرت را نيز اى هوشيار

چو يحيى به فرمان او كار كرد * به وقت شدن نالهء زار كرد

ببرد آن سران را و بربست بار * پرانديشه از گردش روزگار

كنيزى كه غمز سران كرده بود * ملك را چنان دل‌گران كرده بود

360 كنيز سرافراز با خود ببرد * كه راه بدان بهر آن مىسپرد