همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٦

خبر تغيير حال آل برامكه

رشيد آن سخن را به دل درگرفت * همه كينه در جان ز جعفر گرفت

ز راه خرد آشكارا نكرد * بجز با جوانان مدارا نكرد

على پور عيسى « 1 » ماهان‌نژاد * برفت از خراسان بر شاه شاد

پى آنكه زان « 2 » شغل معزول شد * به بد گفتن خصم مشغول شد

290 ز موسى كه بر جاى او بود مير * بدى گفت نزديك شاه خطير

برادر بدى فضل را پاك‌زاد * ز يحياى خالد بد او را نژاد

على گفت موسى تو را دشمن است * بر هركسى اين سخن روشن است

فرستد بر دشمنانت پيام * بر آل على مهر دارد مدام

اگر فضل و موسى دو مرد دلير * فرستند نامه به هرجا چو شير

295 سپه جمله فرمان ايشان كنند * همه كارها را پريشان كنند

بيايند يكسر به‌سوى عراق * گشاده شود بر تو راه فراق

رشيد اين سخن نيز مى « 3 » كرد گوش * ز جام جفا زهر مىكرد نوش

شد از آل برمك به دل كينه‌دار « 4 » * درخت شكر حنظل آورد بار

دگر قاصدى رفت مانند « 5 » باد * به نزديك هارون سخن كرد ياد

300 كه يحيى همىرفت پنهان به راه * به حد خراسان چو خورشيد و ماه

گليمى به دوش و عصايى به دست * پياده درآن ره به كردار مست

چو بشنيد درحال نامه نبشت * سخن گفت در نامه از خوب و زشت

به مير خراسان كه او را بگير * ببند و نگه‌دار اى تيزوير

مبادا كه عودت « 6 » كند باز مرد * دلش بود از كار او پر ز درد

305 دل شاه بر آل برمك بگشت * ز دل نقش « 7 » مهر همه درنوشت

از آن پيش يحياى باعقل‌وراى * چو نزديك هارون شدى در سراى

غلامان آن خسرو سرفراز * شدندى ورا در زمان پيشباز

همان حاجب « 8 » شاه فضل ربيع * كه بودش دل‌پاك و راى منير

برفتى ستادى به نزدش به پاى * نبنشستى از پاى آن پاك‌راى

( 1 ) در ابيات شمارهء 290 و 292 موسى آمده است . ( 2 ) از آن ( 3 ) در ( 4 ) كشته ( 5 ) باينده ( 6 ) دعوت ( 7 ) فرش ( 8 ) حاجت