همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٣

خبر تغيير حال آل برامكه

به پاى خود آمد به درگاه تو * نگرديد يك ذره از راه تو

دگر آن‌كه با بنده سوگند خورد * كه ديگر نيايد برون شيرمرد

نبندد ميان را به آزار تو * همان نشكند تيز بازار تو

برنجيد هارون به دل در نهفت * و ليكن فرو خورد و چيزى نگفت

[ به ] جعفر چنين گفت فرزانه باز * كه كارى نكو كردى اى سرفراز 215

رها كردى آن خسته‌دل را ز بند * بترسيدى از دور چرخ بلند

مرا نيز در دل همين كار بود * دلم مهر او را خريدار بود

دگر محنت آن بود و اين صعب‌تر * كه هارون كه بد مهترى نامور

يكى خواهرى داشت عباسه نام * به پيش برادر بدى شام و بام

ز هارون و موسى فزون بد به سال * زنى بود پردانش و بىهمال 220

چو از جان رشيدش نكو داشتى * دمى از خودش دور نگذاشتى

به عباسه گفتى همه راز خويش * نمانديش يك ذره غايب ز پيش

چو مىخوردى ، آن زن بدى پيش مير * نبودى ز مى خالى « 1 » آن بىنظير

دمى جعفر از شه نبودى جدا * چنين بود تقدير و حكم خدا

از آن كار شد جعفر انديشناك * مبادا كه گردد ز ناگه هلاك 225

عنان را كشيد از بر شاه باز * بدانست آن شاه گردن‌فراز

كه او از چه نايد به بزم امير * يكى روز گفتا بدان تيزوير

كه عباسه را داد خواهم به تو * دل و جان خود شاد خواهم به تو

به شرطى كه با او نخسبى به راز * نباشد به دو دست كامت دراز

نبينى ورا جز كه در پيش من * بينديشى از تيغ خون پيش من 230

به دو گفت جعفر كه فرمان توراست * به حكم تو شد كار من جمله راست

به دو داد عباسه را شهريار * شدند آن دو سرو روان جويبار

نبد كس ز عباسه صاحب جمال * ز مهر رخش بدر گشتى هلال

سرافراز جعفر جوانى چو ماه * خطى گرد ماهش كشيده سياه

جوانى بد و باده و چنگ و ناى * به يك‌جا نشسته دو فرخنده‌راى 235

( 1 ) خالى ز مى