همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩١

خبر تغيير حال آل برامكه

به تنها ز هارون نيارست خواست * بدانست چون كارها گشت راست « 1 »

بخواهد نگون گشت سرو بلند * به بالا شود هركه گردد نژند « 2 »

به زير آيد آن‌كس كه بالا شود * بسا سفله كاو مير و الا شود

نماند به يك ساز روشن جهان * بسا آشكارا كه گردد نهان 165

دگر عيب آن بد ز چرخ كبود * كه مردى پژوهنده در رقه بود

در آن بوم تذكير گفتى مدام * پسنديده بودى بَرِ خاص‌وعام

شنيدم كه بد كنيتش « 3 » بو ربيع * در آن وعظ گفتن زبانى سريع

ز يحيى بيازرد ناگاه مرد * به نزديك هارون ورا قصد كرد

يكى رقعه بنوشت با داغ و درد * پراكنده چندين سخن ياد كرد 170

كه فردا چه گويى خدا را جواب * نترسى ز روز عقاب و ثواب

كه گيتى به دست سگان داده‌اى * به ما بر در ظلم بگشاده‌اى

يقين‌دان كه برمك يكى گبر بود * به خون خوردن خلق چون ببر « 4 » بود

هر آن‌كس كز آن دودمان شد پديد * به اقبال تو سر به گردون كشيد

جهان را سپردى به يحياى پير * كه گبر است و زنديق آن كندوير « 5 » 175

. . . مىدهند آن‌كه از نسل اوست * تو آن دشمنان را گرفتى به دوست

يكى روز هارون بادين‌وداد * به يحيى چنين گفت كاى پاك‌زاد

چه گويى پى بو ربيع « 6 » اين زمان * بگو تا شود خاطرم شادمان

به دو گفت كان مرد بدبين « 7 » بود * منافق بدانديش و بىدين بود

هميشه بد خلق گويد پليد * زبانش بود بند بد را كليد 180

زبانش دراز است و او بىنماز * به پاى بدى مىشود سرفراز

برد مردمان را به افسون ز راه * به دو بازگردد هم‌اكنون گناه

بر او بر دل شاه دانا بگشت * بساط مروت ز جان درنوشت

به گفتار يحياى آزادمرد * بفرمود گوينده را بند كرد

به زندان رقه ورا بازداشت * موكل تنى چند بر وى گماشت 185

( 1 ) تا گشت ( 2 ) هركه گردد بر نهند ( 3 ) گفتش ( 4 ) بر ( 5 ) از كند رير ( 6 ) چگوى بىتو ربع ( 7 ) كام زپرش