همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٠

خبر تغيير حال آل برامكه

نينديشى آخر كه اين كار چيست * بر اين پادشاهى ببايد گريست

اثر كرد در شاه قول نديم * برآمد به‌هم نامبرده عظيم

از اين جايگه پرده بىساز گشت * سعادت از آن خاندان بازگشت

140 يكى روز يحيى بر شاه شد * بپرده درون بود ، ناگاه شد

طبيبى بدان لحظه تنها بدش * كه آن‌دم پى رنج بد در برش

همىگفت با او حديثى به راز * ز رنجى كه بودش [ به عمر دراز ]

چو يحيى درون شد ، ترش كرد روى * فروماند يك‌دم از آن گفت‌وگوى

ازآن‌پس كه يك لحظه خاموش بود * بپرسيد هارون ز مرد جهود

145 كه در خانهء تو كسى بىجواز * درآيد ، چنين گفت آن چاره‌ساز

كه نى ، درنيايد بر ما كسى * اگرچند باشند خويشان بسى

چو بشنيد هارون چنين گفت باز * به جبريل كى مرد گردن‌فراز

چرا خانهء من كم از خان توست * كه هركس كه خواهد درآيد نخست

بدانست يحيى كه آن با وى است « 1 » * شب عيش را روز غم درپى است « 2 »

150 به پاى آمد از جاى يحيى ، چو تير * دعا گفت داننده بر جان مير

چنين گفت ، كاى شاه گردن‌فراز * به گيتى تو را عمر بادا دراز

من اين دانم اى خسرو نيك‌راى * كه بىامر نايم به خلوت‌سراى

ولى اين جوازم « 3 » تو فرموده‌اى * به من بر در كام بگشوده‌اى

به من بنده سوگندها داده‌اى * پى آن‌كه تو شاه آزاده‌اى

155 كه هر گه كه خواهى به پيش من آى * وگر خفته باشم به خلوت‌سراى

به فرمان شاه زمين آمدم * نه از بىحيايى چنين آمدم

چو فرمودى اكنون نيايم دگر * خورم اندراين غصه خون جگر

ز گفتار او گشت شرمنده شاه * سرافكند از شرم در پيشگاه

برون رفت يحيى جگر پر ز خون * دگر بىاجازت نيامد درون

160 بدانست يحيى كه دور دراز * به زير آورد مرد را از فراز

به دل گفت دردا كه شد تيره‌بخت * به ما برشد اين شغل فرسوده سخت

( 1 ) بار بست ( 2 ) نبست ( 3 ) بخشم