همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٨

خبر تغيير حال آل برامكه

85 همان شاه را با جوان تنگ بود * زمان تا زمان مايه‌اش مىفزود

چنان گشت گستاخ با شهريار * كه باشند باهم هميشه دو يار

يكى جبه فرمود كردن امير * گريبان دو اين يك سخن يادگير

چو خلوت بدى شاه درخواستى * به جبه بر خود بياراستى

به جعفر بگفتى كه پيش من آى * دلم پست شد بيش چندين مپاى

90 شدندى در آن جبه هردو به راز * برآورده سر از گريبان به ناز

يكى روز يحيى بر شاه شد * چو زآن جبه ناگاه آگاه شد

به روز آمد آن پير ديده پرآب * يكى رقعه بنبشت با درد و تاب

به نزديك هارون كه اى شهريار * امان‌نامه‌اى خواهم از نامدار

كه روزى كه تو خشم گيرى و كين * بر اين پور من جعفر نازنين

95 نريزى از اين پير بيچاره خون * بمانى مرا زنده اى ذوفنون

چو برخواند آن شاه بادين‌وداد * هم اندر زمانش امان‌نامه داد

ازآن‌پس كه يحيى زبون گشت و پير * كمان گشت بالاى مانند تير

فرستاد نزديك هارون پيام * مرا عفو كن تا شوم شادكام

نماندست در شمع بيننده نور * نبينم كسى را ز نزديك و دور

100 همان نشنود گوشم آواز كس * نظر كردم اى شاه از پيش و پس

مرا آن نيايد كه در كنج درد * نشينم شب و روز بىخواب و خورد

دعاى تو گويم به شام و سحر * نهم پيش دارنده بر خاك سر

ورا شاه فرخ اجازت نداد * چنين گفت كاى پير بادين‌وداد

تو فرزند را نايب خويش كن * يكى را بدين كار در پيش كن

105 تو بنشين و انديشه فردا مدار * كه خود فضل سازد شب و روز كار

چو يحيى سخن‌هاى هارون شنيد * ز فرمان آن شاه چار [ ه ] نديد

نيابت به فضل سرافراز داد * وزارت به دست پدر بازداد

به جعفر بدى بيش ميل رشيد * ورا زآن سبب شاه برمىكشيد

رشيد آن وزارت به جعفر سپرد * بدان شغل فرزانه را نام برد

110 دو سال آن سرافراز در كار بود * جوان‌بخت را شغل بسيار بود

ز بزم شهنشاه مىماند باز * دگربار هارون شه سرفراز