همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٢

خروج يحيى بن عبد اللّه الحسينى « 1 »

ز خون آسيا گشت گردان به روم * چنين اقتضا كرد سرّ نجوم

يكى شهر بگشاد صفصاف نام * از آن فتح شد نامور شادكام

70 بيفكند بارو و برجش در آب * شد آن شهر آباد يكسر خراب

اسيران بياورد بيش‌از شمار * همان چارپا بود پانصد هزار

وز آن‌جا بيامد به بغداد شاد * قدم بر سر چرخ گردون نهاد

سه فرزند خود را وليعهد كرد * به كار اندرون بىكران جهد كرد

ز اول امين بود و مأمون ز پى * سيم مؤتمن بد چو كاووس كى

75 چو بر صد فزون گشت هشتاد و پنج * بپالود رنج و بيفزود گنج

زمانه به كام دل شاه گشت * غم و رنج را دست كوتاه گشت

رعيت بياسود « 1 » در ظل شاه * برآمد سر نامداران به ماه

ندانست كس نام غم در جهان * شد از چشم‌ها جور و فتنه نهان

بيفزود در چشمه و جوى آب * همىبد شب و روز آب از سحاب « 2 »

80 هوا « 3 » معتدل شد ز باد شمال * زحل داد مريخ را گوشمال

نبد رهزن و دزد جايى پديد * غم و غصه گشت از جهان ناپديد

به يك جا چرا كرد با گرگ « 4 » ميش * همه خلق بيگانه گشتند خويش

نهال سعادت برآورد شاخ * شد اندر جهان نان و نعمت فراخ

به يك دانگ نان بود پنجاه من * زمين پر شد از سرو و رويد سمن

85 شد از عدل هارون جهان چون بهشت * همه فصل‌ها بود ارديبهشت

تن ظلم از آن عدل فرسوده شد * همه خلق از آن [ عدل ] آسوده شد

نبد « 5 » خسرو مهربان تنگ‌بار * نهان غم شد و خرمى آشكار

در ايام او جور و خوارى نبود * بجز راحت و كامكارى نبود

چو شد آب عدلش به عالم روان * براو آفرين خواند پير و جوان

90 بهار جهان بود عهد رشيد * چو خورشيد و مه سر به گردون كشيد

بياراست گيتى به دين و به داد * به درماندگان درّ و دينار داد

چو ده ساله شد پور هربسين ( ؟ ) * بر او خواند مهر و سپهر آفرين

( 1 ) بيفزود ( 2 ) باران سحاب ( 3 ) مرا ( 4 ) كرد ( 5 ) نبود