همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٥

خبر مرگ موسى الهادى كه چون بود . . .

كه باشد ز تو نادر « 1 » اندازتر * چو بشنيد هادى ، برآورد سر 135

به چرخ اندرون راند تير خدنگ * كه شب روزها كرده با « 2 » تير جنگ

بزد بر سر سينهء مرد [ پير ] « 3 » * ز پشتش برون رفت پيكان تير

نگون اندرآمد ز بالا به زير * پشيمان شد از كردهء خويش ، مير

همى « 4 » شد پريشان كه او مرده بود * سپهرش به راه عدم برده بود

برآمد ز تن جان از آن بىگناه * جهان گشت بر چشم هادى سياه 140

به دندان بخاييد سردار دست * به سر بر همىزد از آن كار دست

بفرمود كاو را بشستند پاك * سپردند آن بىگنه را به خاك

كسان « 5 » ورا خواند و خشنود كرد * به سيم و زر و جامه آن شيرمرد

پراندوه بنشست هادى به درد * شده روى از اين تير ، پژمرده ، زرد

نشسته هنوز آن سرافراز شاه * بر آن تخت فرخنده و پيشگاه 145

ز ناگاه سرور بخاريد پاى * به ناخن ، نظر كن به حكم خداى

ز خاريدن پشت پا ، گشت پست * بفرمود تا بنده‌اى رفت بست

به ناخن بخاريد پايش بسى * در اين بنده را يار شد هركسى

ورم كرد پايش چو خيك بزرگ * سراسيمه شد شهريار سترگ

به يك روز افگار شد پاى مرد * بناليد از آن درد و فرياد كرد 150

نشد ساكن آن خارش از پاى مير * به گردون گردان شد از وى نفير

ز خارش به پايش درافتاد بوى * بگنديد پاى شه نامجوى

دماغ سران گشت از آن بوى خشك * گشادند آن‌جاى صد نافه مشك

بر آتش نهادند عود و عبير * بخارش برآمد به چرخ اثير

از آن بوى ناخوش نشد هيچ كم * بيفزود اندر دل شاه غم 155

بر آتش نهادند عود و سپند * نمىگشت كم ذره‌اى بوى گند

يكى گفت و شرم از دو ديده برفت * كه دود دل پير زودت گرفت

دو شب آن‌چنان بود جفت محن * سيم روز جانش برآمد ز تن

مكن قصد كس تا نميرى به درد * به گرد بدى تا توانى مگرد

( 1 ) قادر ( 2 ) كردار ( 3 ) ببر ( 4 ) كمى ( 5 ) كسانى