همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧٤

خبر مرگ موسى الهادى كه چون بود . . .

110 يكى صفه‌دار از رصدخانه « 1 » بود * بر آن‌جاى تختش نهادند زود

بر آن تخت شد خسرو تاجدار * اگر عاقلى اين سخن گوش‌دار

يكى شاه بو دست هادى ، كريم * كم از خاك بودى برش زر و سيم

بلى نامور نيك خودراى بود * به هر كار طبعش نه برجاى بود

ندادى ، و آن‌گه كه دادى درم * نبودى ز صد بدره دينار كم

115 چو آتش بدى تيز شاه جوان * گهى نرم گشتى چو آب روان

چو روز بهاران بدى خاطرش * نبودى به يكسان دل شاطرش

چو تيره بدى ، باز روشن شدى * زمانه ز رويش چو گلشن شدى

چو در تاب رفتى ، برفتى ز دست * مگر بود ديوانهء نيم‌مست

چو آتش ز گرمى برافروختى * هر آنچ آمدى پيش او سوختى

120 نبوديش از خلق آزرم و شرم * در آن‌دم كه بودى جفاكار گرم

و ليكن پشيمان شدى زود از آن * چنين آفريدند او را عيان

نماندى سرافراز بر يك قرار * جوانيش را خوى بد بود يار

سرانجام شد در سر خوى بد * بزد تيشه ناگاه بر پاى خود

به سامره زاد آن جوانمرد گرد * بلى در ده عيسىآباد مرد

125 در آن عيسىآباد موسى دلير * بر آن صفحه بد برنشسته چو شير

به دستش كمان بود و يك چوبه تير * [ نگه ] كن سوى چرخ اى دلپذير

ببين بازى او و انديشه كن * نكوكارى اى كامران پيشه كن

ببين رنگ و بازيچهء روزگار * كه آرد ز پرده برون وقت كار

بيامد يكى مرد فراش زود * به بالا شد آن‌دم به كردار دود « 2 »

130 يكى پرده از در فروهشت پير « 3 » * نه آگاه از كيد كيوان و تير

چو شد بر سر نردبان بلند * بديدش چنان هادى ديوبند

حريفان خود را چنين گفت مير * كه دارم كمانى و يك چوبه تير

بيندازم اين تير بر مرد پير « 4 » * كه تا چون شود بر تنش جاىگير

يكى گفت نبود ز خسرو شگفت * تواند به الماس ، پولاد سفت

( 1 ) صدخانه ( 2 ) بكودا ( 3 ) تير ( 4 ) تير