همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧١

خبر مرگ موسى الهادى كه چون بود . . .

كه اين مادر من زنى مهتر است * يقين از زنان شما بهتر است

به پوشيدگى او سزاوارتر * به نزديك او رفت دشوارتر

بگفتند آرى چنين است راست * به گيتى چنين مام دانا كه‌راست

بدان نامداران چنين گفت شاه * كه اى سرفرازان بادستگاه

چو اختر در افلاك مامم كجاست * در اين كار بد ننگ و نامم كجاست 40

زنان شما در نهان و نهفت * ازاين‌پس نخواهم سخن هيچ گفت

هر آن كاو شود بر در ماردم * ازاين‌پس ببيند سر خنجرم

هرآن‌كس ازاين [ جمع ] نزدش برد * سرش را سياست همى بسپرد

نخواهم كه داند كسى خان او * بگردد كسى گرد ايوان او

كسى كاو فرستد به مامم سلام * اگر شاه گيتى بود گر غلام 45

سرش را ببرم به شمشير تيز * نمايم به كينش دم رستخيز

ستانم از او سربسر خواسته * كز اين‌جا شود جسم « 1 » و جان كاسته

به زندان جاويد جايش كنم * روان بند بر دست و پايش كنم « 2 »

چو مردم شنيدند از آن سرفراز * گرفتند از درگهش پاى باز

دل زن به درد آمد از كار مرد * درآن كار ماهى چنان سربكرد « 3 » 50

همىخورد هادى برنج به شير * يكى روز تنها ، سخن ياد گير

چو بد خورده زآن آش بهر و دو بهر * بر آن بهر ديگر پراكند زهر

فرستاد نزديك مادر ، پسر * كه مىخوردم اين شير را « 4 » سربه‌سر

مرا در دل [ از ] مام ياد آمدى * دلم گفت با تو كه شاد آمدى

فرستادم اين را به شادى بخور * كه چون تو نباشد زن نامور 55

چو بردند كاسه بر خيزران * فرو ماند فرزانه حيران در آن

دلش بدگمان گشت با پور خويش * زمانى ز انده سرافكند پيش

سگى را بفرمود آواز داد * مر « 5 » آن كاسهء شير پيشش نهاد

بخورد آن سگ بىزبان شير گرم * بيفتاد از پاى بر خاك نرم

( 1 ) خمر ( 2 ) روان بينداز دست و پايش كنيم ( 3 ) كرد ( 4 ) تا ( 5 ) بر آن