همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٧

بيرون آمدن نافع به مصاف در جواب صاحب لاف و گزاف

سرش را چو گويى بنابن بِكَند * نهال وجود وى از بن بِكَند 75

. . . از خيل شام * برآمد يكى ناله از خاص و عام

كه نافع چنان شد كه در گيرودار * ز مرّه برآرد به زخمى دمار

حصين نمير از سر درد گفت * كه با ما شد آن . . .

. . . نامور موصلى * به دل دشمن خاندان على

بد آن بدگهر عبد رحمان به نام * به نزد براهيم شد شادكام 80

شنيدم كه آهن شكستى به دست * فزون‌تر . . .

عمودى [ بد ] او را دو شش [ من ] به سنگ * به دست اندرش بد چو آمد به جنگ

جفاپيشه قصد براهيم كرد * به گرز گران مرد را نيم كرد

برافراخت آن بدنشان يال و برز * به خشم اندرآمد . . .

. . . مرد فريبنده بال * بيازيد چنگال چون پور زال 85

عمود از كف خصم بستد به زور * چو شيرى كه تازد به دنبال گور

بزد بر سرش گرز را كرد خرد * نمود اندر . . .

برآورد گرد سر خود عمود * پس آن‌گاه بشكست آن كان جود

بينداخت در قلب دشمن ز دست * دو تن را سر و دست درهم شكست

مبارز طلب كرد از آن قوم باز * بگرديد . . . 90

چو پور زياد آن‌چنان كار ديد * جهان پيش چشم سران تار ديد

بپژمرد چون گل به باد خزان * روان كرد از ديده خون رزان

كه گفتى كه نافع چنين دست برد * نمايد . . .

گهى مرد بازارى . . . كش * بدين‌سان شود شير خورشيدفش

بفرمود تا جمله لشكر چو باد * بر آن حمله كردند از بامداد 95

گرفتند در گرد آن يك سوار * بغريد . . .

[ نگه ] كرد ورقاى عازب ز دور * . . . از شمع اقبال نور

بدان دشمن . . . * برآمد ز ناگه به عيوق گرد

وز آن روى لشكر درآمد چو [ باد ] * بدان دشمنان . . .

[ دو ] لشكر فتادند درهم چو پيل * روان گشت خون همچو درياى نيل 100

به يك حمله از نيزهء دل‌رباى * سر گردنان اندرآمد به‌پاى