همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٨

خبر خروج حسين بن على الحسينى به ايام هادى « 2 »

بكردند آن كامران را قبول * پى آن‌كه بد از نژاد رسول

30 به هادى شد از پور حيدر خبر * كه در طنجه زآن‌سان برآورد سر

برش بد يكى مرد شماخ « 1 » نام * فرستاد او را به سرحد شام

ورا گفت رو كار « 2 » ادريس كن * در آن بوم‌وبر مكر [ و ] تلبيس كن

ببر پارهء زهر با خويشتن * وز آن كن بدانديش ما را كفن

سرافراز شماخ بودى طبيب * پراكند بر قامت خويش طيب « 3 »

35 به شكل پزشكان همىشد به راه * عمامه به سر بر ، به جاى كلاه

بيامد به طنجه دل‌افروز مرد * در آن بوم‌وبر دعوت آغاز كرد

همىگفت هستم طبيب بزرگ * نمانم كسى را به رنجى سترگ

كنم مرده زنده ، چو عيسى به دم * به هرجا كه من درنهادم قدم

شود رنج حالى ز بيمار دور * نباشم يكى لحظه از كار دور

40 به هرجا كه يك مرد بيمار بود * ببردند نزديك شماخ زود

به يك شربت آن جمله را كرد خوش * شدند از برش دست كرده به كش

سرافراز ادريس شد دردمند * بناليد سرور به بانگ بلند

ببردند شماخ را همچو باد * به نزديك ادريس بادين‌وداد

ورا شربتى داد شماخ زود * طبيب خردمند گستاخ بود

45 بخنديد و خرم به ادريس گفت * كه دردت شود اين زمان در نهفت

هم اندر زمان مير شد تندرست * به دل در ورا مهر شماخ رست

شب و روز او را نكو داشتى * دمى از خودش دور نگذاشتى

يكى سال نزديك ادريس بود * چو ابليس پرمكر و تلبيس بود

يكى روز دندانش آمد به درد * شد از درد ، ادريس را روى زرد

50 به شماخ گفتا كه فرياد رس * كه فريادرس نيستم جز تو كس

به دو گفت شماخ ايدون كنم * به دو روز درد تو بيرون كنم « 4 »

بياميخت با زهر دارو به هم * از اين گفت ، فردات مرهم نهم

نگه دار اين تا به وقت سحر * به دندان درون مال و برجاى سر

( 1 ) شماخ يمامى ( 2 ) كور ( 3 ) براكند بر طامت خوش طبيب ( 4 ) بدا روز تو در بيرو كنم