همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٥

خبر زنادقه كه به روزگار هادى برون آمدند لعنهم اللّه « 2 »

ز حشر و ز دوزخ نكردند ياد * بدادند جان و جوانى به‌باد

به ايام مهدى از آن قوم دون * بيامد فراوان ز ناگه [ برون ]

خداوند بىچون ورا زود داد * شكوهش نه بهرام نه هور داد 115

ببريد از آن قوم بدكار ، سر * نخوردند از آن باغ بىبار ، بر

سه تن را به زندان درون بازداشت * سخن‌هاى آن بدرگان راز [ داشت ]

يكى زآن‌ميان بود يعقوب نام * چو شيرى بدى مشرك اندر كنام « 1 »

دوم ابن عباس بدكار بود * كه پرحيلت و فسق و مكار بود

دو مرد فرومايه را پيش خواست * بدانسته كان قول ايشان خطاست 120

مقر گشت يعقوب و اقرار كرد * بر اسلام و دين جمله « 2 » انكار كرد

به بازى « 3 » همىگفت كاين دين خطاست * كه گويد كه قرآن كلام خداست

محمد رسول خدا چون بود * ز عقل اين معانى [ به ] بيرون بود

چگونه شود زنده آن كس كه مرد * نبايد به نابودنى دل سپرد

سوى خان يعقوب بشتافتند * پس پرده‌اش دخترش يافتند 125

ز باب خود آبستن آن بدنشان * ببردند مردم كشانش‌كشان

به نزديك هادى حكايت بگفت * كه با من پدر شد شب تيره جفت

از او بچه‌اى دارم اندر نهان * بفرمود هادى بياريد هان

كه تا هر دو تن را برانگيختند * ز دارى نگون اندر آويختند

تهىگاه آن دخت بشكافتند * در او بچهء بدنشان يافتند 130

ببردند پيش سگ انداختند * وز آن . . .

از آن قوم آن را كه مىيافتند * به زخم سنان سينه بشكافتند

از آن قوم يك تن به گيتى نماند « 4 » * وگر ماند ، خون از دو ديده براند

كسانىكه بودند ، پنهان شدند * به گرد جهان زار و حيران شدند

شنيدم كه آتش از آن قوم بود * كز آن داستان‌ها بخواهى شنود 135

به ايام هارون امام رشيد * محمد كه بود از نژاد سعيد

نكوهيده زاين قوم بدكار بود * دلش در پى جنگ و پيكار بود

( 1 ) نيام ( 2 ) ملت ( 3 ) بهارى ( 4 ) از آن يك قوم بگيتى نماند