همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٤

خبر زنادقه كه به روزگار هادى برون آمدند لعنهم اللّه « 2 »

بسى جان بدادم در اين چند ماه * به خروارها گشت كاغذ سياه

جواب يكى نكته ننوشته‌ام * به فكر اندرون خويشتن كشته‌ام

90 به يك . . . فرو مانده‌ام * از آن‌دم كه اين . . .

نشد عقل و جان را بدان راهبر * روانم ز رازش ندارد خبر

[ بدان ، كان ] سخن‌ها نه از آدمى است * كه بنياد و اصلش بدان محكمى است

كه داند [ دگر ] گفت بر اين جواب * به پيرامنش نيست گشتن صواب

از اين دست كوتاه كردن به است « 1 » * طريق خطا ناسپردن به است

95 بشستند چيزىكه به نوشته بود * برآمد از آن كاغذ و دوده دود

بدانديش از غصه ديوانه شد * نكوهيده با خويش بيگانه « 2 » شد

نبشته چنين است اندر كلام * حديث محمد عليه السلام

كه دارندهء [ اصل ] قرآن خداست * نه افزون توان كرد آن را ، نه كاست

كسى را كه دارنده باشد خداى * ورا درنيارد زمانه [ ز پاى ]

100 به ايام پيغامبر ، كرد كار * بسى خلق زنديق شد آشكار

كه بت را نكردند هرگز سجود * نه طاعت به درگاه حى ودود

از ايشان يكى عقبه پور معيط « 3 » * كه از جهل افتاده بد . . .

. . . ابى خلف بود آن . . . نابكار * كه در زندقه بود بىمثل و يار

كسانى دگر بوده‌اند . . . * كه بردن نيايد از آن قوم نام

105 ز يونانيان گشت اين بد پديد * وز آن قوم شد . . .

گروهى طبيعى دور از خداى * همه فلسفه‌دان بىعقل و راى

يكى زآن ارسطوى نعمت‌فروش * كز او ديگ اسكندر آمد به‌جوش

به فرمان او خون شاهان بريخت * ز غم بر سر خسروان . . .

فلاطون و بقراط و بطلاميوس * كز آن قوم گبر است در روم و روس

110 دگر هرمس « 4 » و اهون « 5 » بدنشان * كه گبرى نمودند با سركشان

ز شاهان روم و ز گبران شام * كه بودند گردن‌كش و . . .

همه كار جسم و جهان ساختند * به كار خدا خود نپرداختند

( 1 ) بست ( 2 ) بيار ( 3 ) عقبة بن ابى معيط ( 4 ) هرمس بن روى ( 5 ) اهرون