همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٣

خبر زنادقه كه به روزگار هادى برون آمدند لعنهم اللّه « 2 »

. . . * نهيم اندراين راه دامى دگر

بياريم و خوانيم بر هركسى * بگفتند از اين داستان‌ها بسى

بدان برنهادند آن خاربن * كه ابن المقنع كند آن سخن

. . . * كه دارد دل و خاطر كامياب

به شرطى كه كارش بسازيد زود * نبنديد هرچ آن ببايد گشود 65

چنين گفت گويند با مهتران * كه يك سال خواهم زمان اندرآن

. . . * [ اگر ] بازپرسى هزاران هزار

سراى خوش و گِرد او بوستان * به كام دل نازك دوستان

كنيزان زيبا چو خرم‌بهار * كه باشند پيشم به ليل و نهار

. . . * . . . شود آگه از حال من 70

به انبارها كاغذ آرند پيش * بدان تا نويسم ز اندازه بيش

چو هر . . . را بگويم به خواب * ندانم يكايك خطا و صواب

. . . * . . . كلام خدا خوب‌تر

نويسم به خطى چو آب روان * كه از خواندنش پير گردد جوان

همه آرزوهاى من در كنار * نهيد اين زمان اى بزرگان كار 75

. . . * [ چنين ] كارها از بزرگان سزد

بكردند ترتيب آن تيره‌راى * ز فرش و ز طرح و ز باغ و سراى

كنيزان زيبا بياراستند * بدان كار چون ما درخواستند ( ؟ )

. . . * . . . فرشى بينداختند

يكى خادم آورد پور وزير * نبد سرو ( ؟ ) چهره چو بدر منير 80

چو شد كارها راست ، آن بدگهر * به جيب تفكر فرو برد سر

. . . * نجنبيد شش ماه از جاى خويش

نبشتن شب و روز بد كار مرد * نه شب خفت ، نى روز آرام كرد

به انبارها كرد كاغذ سياه * پس و پيش بنهاد مرد تباه

برفتند ياران ز ناگه برش * بديدند برهم زده دفترش 85

بگفتند [ پس ] آنچه كردى بگوى * به ميدان دانش بينداز گوى

چنين . . . * كه دورم شب و روز . . .