همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٢

خبر زنادقه كه به روزگار هادى برون آمدند لعنهم اللّه « 2 »

نگويند اين حال جز دهريان * يكى برد از اين جنس اهربان ( ؟ )

. . . كن * تو اين دين حق را قوىحال كن

ز دهرى و ابدى ( ؟ ) ببر بيخ و شاخ * همان يك تن اندر جهان فراخ

مقنع يكى بود از آن كافران * خدايم همىگفت و شد بر كران

40 . . . شان * خدا را همى داد از خود نشان

تن خود برافروخت مانند شمع * كليله شنيدم كه او كرد جمع

به تازى ز ياران سخن‌هاى اوست * بدريد بر خويشتن مغز و پوست

. . . * كه بد مير بر لشكر شهريار

نهفته نكوهيده زنديق بود * به دل دشمن مرد صديق بود

45 دگر مهترى بود يزدان‌پناه * كه از پشت ابان ( ؟ ) بد آن خويش‌كام

. . . * وزاو مرد زنديق را رنگ‌وبوى

عبيد اللّه آن سرور بىنظير * كه بودى به ايام مهدى وزير « 1 »

سرافراز عبد اللهش پور بود * كه از دين احمد دلش دور بود

. . . * كه زنديق بد مرد تند و درشت

50 ز عباسيان بود داو [ و ] د نيز * به زنديقى اندر بسى داد چيز

هم از آل هاشم كه معيوب شد * بر اين راه بد فضل يعقوب شد

. . . * ز دين دست آن قوم كوتاه گشت

ندادندى آن قوم بدرگ زكات * بريدندى از خلق آب حيات

نكردندى آن بدنژادان نماز * نبودى به يزدان يكى را نياز

55 . . . * جهان را به غفلت بياراستند

يكى بدگهر عبد قدوس بود * كه در كافرى بندها مىگشود

دوم بود ابن المقنع كه پيل * از او غرقه گشتى به درياى نيل

. . . * چهارم عبيد اللّه بىنظير

نشستند و گفتند با يكدگر * كه ما را ز قرآن بسوزد جگر

60 بياييد تا ما نشينيم شاد * سخن‌ها از آن شيوه آريم ياد

( 1 ) وزيد