همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦١

خبر زنادقه كه به روزگار هادى برون آمدند لعنهم اللّه « 2 »

چو شد بارور دختر نامور * چرا بار او برنگيرد پدر

به بيگانگان مىدهد بار او * سراسيمه شد عقل در كار او

اگر ديگرى همچو مهتر حكيم * ببايد شود در زمانه مقيم

ندانم ز نو دين ديگر نهاد * ز دعوت يكى تاج بر سر نهاد

كسى كاين سخن گفت و زاين‌سان شنيد * زبان و دو گوشش ببايد بريد 15

بر آن‌كس كه كردى نماز و نياز * برفتند آن مردم چاره‌ساز

بگفتندى اين اشتران بىمهار * ستادند پيش خدا بر قطار

نهند از ره جهل سر بر زمين * به‌سوى هوا كرده يك‌يك سرين

. . . هيچ گفتارشان * همين بود شام و سحر كارشان

به گيتى از آن شوم‌تر خلق نيست * چرا جمله را رشته در حلق نيست 20

جهود و مغ و گبر از ايشان به است * سر آن سگان باد و خاك ره است « 1 »

[ همان به كز ] ايشان نگويى سخن * نه سر هست پيدا يكى را ، نه تن « 2 »

مرا در درون زآن سگان فتنه خاست « 3 » * كنم نامشان پاك با خوك راست

مكان فسادند و كان ستم * وز آنند در چشم اسلام نم

. . . آن قوم تعطيل و بس * نبودست از ايشان بتر هيچ‌كس 25

ندارند شرم از خدا و رسول * نگردند الا به گرد فضول

خدايا تو آن قوم را پست كن * ز جام اجل جمله را مست كن

. . . ز بن * كه گويند از اين‌سان بديشان سخن

از ايشان يكى گفت مردم گياست * برويد شود باز با خاك راست

دگر گفت كز تاب خورشيد و ماه * ببالد نهال « 4 » و برويد گياه 30

. . . بود * اگر دردمند ار تن‌آسان بود

ورا تربيت مىكند ماه و مهر * بپاى است از دور گردان سپهر

هم از آسمان مىشود سرنگون * زمانى كم است و زمانى فزون

. . . دان * برو اختر از گفتهء تو بدان

غم و شادمانى ز اخترشناس * ز نحس و ز سعد اين عمل كن قياس 35

( 1 ) هست ( 2 ) نوين ( 3 ) كشه خواست ( 4 ) نهاد