همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦

بيرون آمدن نافع به مصاف در جواب صاحب لاف و گزاف

50 شنيدم كه بد مرد حمله‌پذير * ز عم‌زادگان حصين نمير « 1 »

به ميدان درآمد چو غرّنده ببر * كمانى به كف مثل بارنده ابر

. . . به نزديك مهلب رسيد * ز اندوه جانش سوى لب رسيد

برآورد شمشير مهلب چو شير * بدان تا زند بر سر آن دلير

سپر بر سر آورد مرّه ز بيم * سپر گشت از تيغ مهلب دونيم

55 . . . مرّه برگشت زود * بزد تيغ بر فرق مهلب چو دود

ز خود و سپر تيغ مانند برق * به تيزى گذر كرد و آمد به فرق

ز فرقش به حلق اندرآمد حسام * بيفتاد بر خاك آن نيك‌نام

. . . سوى بهشت * رها كرد گيتى به بوى بهشت

بنازاد روحش ميان نعيم * بماناد نزديك رضوان مقيم

60 براهيم دلتنگ و غمناك شد * ز غم جامهء خاطرش چاك شد

. . . بشد نزد مير * ورا خلعتى داد بس بىنظير

درم داد بدخواه را ده هزار * براهيم اشتر درآمد به‌كار

به خفتان نافع بپوشيد بر * نهاد آن يلى خود او را به سر

. . . او شد سوار * به ميدان درآمد چو خرم بهار

65 سر نيزه بر دشمنان كرد راست * همىگفت كان مرد خونى كجاست

كه آن يار ما را به زارى بكشت * نبايد نمودن ازاين‌روى پشت

. . . گر آيد مرا * به كين كم كند يا فزايد مرا

به مرّه چنين گفت پور زياد * كه دادى تو امروز در جنگ داد

بدان كاين « 2 » فريبندهء مهلب است * به گفتن همه تن زبان و لب است

70 . . . سرش را بيار * روانش روان كن به نزديك يار

براهيم را كس ندانست باز * سوى جنگ شد مرّهء رزم‌ساز

براهيم را گفت كاى بدگهر * چرا مىبرى پيش قصاب سر

. . . اين زمان نزد يار * جوابش نداد آن يل هوشيار

برآورد شمشير و درشد چو شير * بزد بر سر مرّهء زود سير

( 1 ) مسلم بن عقبه پس از خود ، حصين بن نمير را بر سپاه فرماندهى داد ، تاريخ ابن خلدون ، ترجمهء عبد المحمد آيتى ، ج 20 ، ص 37 . ( 2 ) كين