همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٧

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

مرا گفت رو بند برگير از اوى * بياورد نزد منش شاه . . . 655

برفتم بياوردم او را برش * ببوسيد سردار چشم و سرش

به موسى چنين گفت شاه جهان * كه امشب نبى خواندم اندر نهان

رسيدم به اين آيت اى سرفراز * بناليدم از درد ، اى سرفراز

از آن آيتم خون درآمد « 1 » به جوش * به گردون گردان شدم زآن به هوش

بريدم دل اكنون ز آزار تو * رسانم به چرخ برين كار تو 660

نخواهم بريدن ز هم ، بعد از اين * برون كردم از دل به يك‌بار [ ه ] كين

تو نيز اى پسر بعد از اين بد مكن * جفا و ستم با تن خود مكن

بگفت اين و ديده پر از آب كرد * بباريد از ديده خوناب زرد

به دو گفت موسى كه اى بىقرين * نه نفرين كنم بر تو ، نى آفرين

نهادى چنين بند بر پاى من * بر خونيان بود ، مأواى من 665

به دو گفت مهدى پشيمان شدم * ز تو بر سر عهد و پيمان شدم

تو نيز اى دل [ آ ] راى سوگند خور * به يزدان كز او شد روان‌ها به‌در

كه گرد « 2 » خلافت نگردى دگر * ننوشى پى شغل خون جگر

پس از من بكن هرچه خواهى به درد * مبر خود به ايام من اين . . . كرد

سرافراز بر جاى سوگند خورد * رها گشت آن بند بر پاى مرد 670

بَرِ وى گران سيم و زر داد شاه * برفت و بياسود يك چندگاه

نخوردى جهاندار مهدى شراب * و ليكن شنيدى نواى رباب

ز عباسيان خود دو تن مى نخورد « 3 » * بخواهم برت نامشان ياد كرد

يكى مهدى آن شاه باداد « 4 » ودين * كز او شد مزين زمان و زمين

ز مستعصمت خود خبر داده‌ام * به تو بر در راز بگشاده‌ام 675

كه او پيرو آل عباس بود * برآورد از او دود چرخ كبود

يكى نامور بد به ايام او * كه او برد بر آسمان نام او

ورا مفضل عاجلى نام بود * هنرمند و دانا و خودكام بود

ز احوال پيشينگان باخبر * ز دانش به گردون برآورده سر

( 1 ) آيد ( 2 ) كردى ( 3 ) مىخورد ( 4 ) بالا و