همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٦

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

630 دعا كرده بنهاد بر خاك سر * جهاندار مهدى شه تاجور

برآمد يكى ابر ناگه سپيد * بباريد بر مردم نااميد « 1 »

بباريد باران سه روز و دو شب * بماند [ ند ] از آن شاه ، مردم عجب

بدان كامران آفرين خواندند * بدان تاج و سر گوهر افشاندند

ز باران شد آن كشته‌ها سبزتر * ز خاك اندرون سبزه آمد به‌در

635 به نقل است از عدل آن شهريار * كه بر روح او باد رحمت نثار

شنيدم كه بد حاجب او ربيع * كه بودى ازاو ماه دى ، چون ربيع

به دو گفت شخصى كه اى سرفراز * كند شاه تو زنده ( ؟ ) هر شب نماز

ربيع سرافراز باور نكرد * بدان خادمى گفت فرزانه‌مرد

كه امشب مرا در حرم جاى كن * بر من يكى شمع برپاى كن

640 چو مهدى بيايد به جاى نماز * خبر كن مرا زود سر بر فراز

چو شد نيمه‌شب ، خادم آمد برم * برانگيخت از خواب نوشين سرم

برفتم به جايى كه آن سرفراز * ستاده به خالق همىكرد راز

لباسى بد او را سراسر سپيد * حصيرى درافكنده از برگ بيد

همىخواند قرآن به آواز خوش * نباشد از آن خوب‌تر ساز خوش

645 چنين تا گه صبحدم در نماز * همىبود آن شاه گردن‌فراز

سرافراز جز اهل غيبم نماند * به صوتى كز آن گوش من خيره ماند

بدين آيت افتادش آن شب نماز * چو فارغ شد از فرض حق سرفراز

يكى خادم آن شاه آواز داد * بيامد ، جوابش به جان بازداد

ورا گفت رو حاجبم را بخوان * ربيع سرافراز را ، اى جوان

650 منش گفتم اى شاه استاده‌ام * دل و جان به آواز تو داده‌ام

مرا گفت از كى بدين‌جا درى * به دو گفتم اى خسرو گوهرى

از آن‌دم كه تو ايستادى به‌پاى * مناجات‌ها مىكنى با خداى

مگر پور صادق گرفتار بود * سرافراز جعفر كه بيدار بود

پى آنكه مىكرد دعوت‌گرى * به حد خراسان بدش داورى

( 1 ) بيفزود آن مرده ماند اميد