همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٤

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

ز دور اندرون باغ و پاليز ديد * عنان تكاور بدان‌سو كشيد

به پاليزبان گفت ، هستت خورش * كز آنجا بود جسم را پرورش

پياز است « 1 » و نان جوين گفت مرد * بياور ، بياورد خسرو بخورد

همان‌دم ز كوه اندرآمد سپاه * به گنجور خود گفت فرخنده شاه

585 كه زر چيست با تو به پيش من آر * سه بدره بياورد آن نامدار

به پاليزبان داد شاه آن درم * بدان تا نباشد ازآن‌پس دژم « 2 »

ورا شاعرى بود مروان به نام * ملازم بدى بر درش صبح و شام

به نوروز مدحى بگفتش ، وز آن * شد از خواندنش جان خسرو جوان

درم داد آن مرد را صد هزار * يكى درج پرلؤلؤ شاهوار

590 يكى روز شخصى بر شاه رفت * ز ماهى سخن گفت و بر ماه رفت

به مهدى چنين گفت كاى شهريار * مرا باب تو [ جعفر ] نامدار

يكى روز بىجرم دشنام داد * به من از سر خشم پيغام داد

كنون نيك درويش و درمانده‌ام * همه نامهء ناخوشى خوانده‌ام

به چندى درم طبع من شاد كن * ز بند غمم زود آزاد كن

595 ورا داد حالى درم شش هزار * نبد كردكارش ميان كار ( ؟ )

يكى سال مهدى به حج رفته بود * ز دل گرد اندوه و غم رفته بود

ببخشيد سى ره هزاران هزار * به مكه به درويش بىكاروبار

همان حيله بخشيد آن شهريار * به درويش مردم فزون از شمار

يكى روز مىكرد تنها طواف * به گرد حرم دور از كبر و لاف

600 زنى پير مىگفت با حق به راز * كه اى پاك‌دانندهء بىنياز

فرومانده‌ام دست اين پير گير * كه دارم عيال و ندارم فطير

به قوت يكى روز درمانده‌ام * همه نامهء ناخوشى خوانده‌ام

چو مهدى از آن زال زارى شنيد * به‌سوى نظير از كران بنگريد

كه او خادمى بود باجاه و آب * بپرسيد از او خسرو كامياب

605 كه با تو درم چند باشد بيار * بياورد و بشمرد و بد صد هزار

( 1 ) بهارت ( 2 ) بس درم