همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٣

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

اگر پادشاه است اگر زيردست * بخواهد اجل دست و پايش ببست

اجل اژدهايى بود جان شكر * خورد خون دل‌ها چو گربه جگر

چه نازى بدين پنج روز مهى * كه از وى نبستى جمال بهى

در قصر بر كرده در بوستان * پى عشرت و نزهت دوستان

يكى سروبن بد در آنجا بلند * به بالا فزون بود از ده كمند 560

بر او جاى قمرى و كبك و تذرو * بكندند گورش در آن زير سرو

سپردند شاه جهان را به خاك * فلك را ز شاه و ملك نيست باك

چو وقت اندر آيد ، زند بر زمين * گشايد به كين بر دليران كمين

نه خسرو بماند ، نه خسروپرست * سران را كند ناگهان پاىبست

به مهدى بر اين آسمان خون گريست * به سال از بر چل ، سه افزون نزيست 565

خلافت سرافراز ده سال كرد * يكى ماه بر سر بشد شيرمرد

شنيدم كه سمره « 1 » بد آن شهريار * به بالا دراز و به تن بد نزار

تنك‌ريش و بد نامور سرخ‌موى * نكو محضر « 2 » و منظر و خوب‌روى

يكى نقطه بر چشم بودش سپيد * بمرد و شد از كام دل نااميد

فصيح جهان بود آزادمرد * ز تصنيف خود خطبه بسيار كرد 570

چو او ز آل عباس كس برنخاست « 3 » * به بالا چو سروى بد آن شاه ، راست

عجب عادل و پارسا بود شاه * نكردى سوى كس به تندى نگاه

سخى بود و شب‌خيز و پرهيزگار * نبد هيچ عيبى ورا جز « 4 » شكار

بر اصحاب بدعت قوى ، سخت بود * جوانمرد شاهى جوان‌بخت بود

نشستى شب و روز با اهل علم * شب و روز آراسته دل به حلم 575

قضا ، خويشتن كردى آن نامدار * بلى قاضيان از يمين و يسار

بپرسيدى از قاضيان حال باز * شدى خلق را مهربان كارساز

غلامان بسى داشت آن شهريار * ورا در همه كارها گشته يار

يكى روز مىكرد مهدى شكار * ز لشكر جدا ماند با يك سوار

گرسنه شد آن شهريار بلند * همىتاخت هر جاى بىخود سمند 580

( 1 ) سمر ( 2 ) فجر ( 3 ) نخواست ( 4 ) جو