همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥١

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

دل از بهر دنيا چه دارى به درد * پى زر چرا مىشود روى زرد

چنين مىكشد هركه را پروريد * ز كار جهان دل ببايد بريد

ز شاهان گيتى به هر بوم‌وبر * نباشد ز منصور خون‌خوارتر 510

چه مايه سر پادشاهان بريد * چگونه بر بىگناهان دريد

سران را بسى كرد گمراه ، خرد * ز دست اجل عاقبت جان نبرد

به كردار بو جعفر اندر نگر * كه چون او نباشد خليفه دگر

ز آل اميه برآورد گرد * پس آن‌گاه بغداد بنياد كرد

نظر كن پس از پانصد و اند سال * ز . . . رشته بدسگال 515

برانگيخت خيلى ز مشرق خداى * به پيش اندرون خسروىوار ، پاى

فرو برد عباسيان را به گل * وز آن كار كردن نشد تنگ‌دل

ز عباسيان هفتصد كس بكشت * در اين كار شد تند و تيز و درشت

چو بو جعفر آن دانهء كين بكشت * يكى را از آن قوم زنده نهشت

به‌بار آمد آن دانه هنگام كار * به‌جز دانهء نيك در دل مكار 520

بيامد قبابسته تركى ز چين * بر ابرو ز خشم اندر افكنده چين

برآورد تا چرخ گردان علم * ز روى زمين نسل او كرد كم

چه دانيم تا عاقبت چون شود * بماند چنين يا دگرگون شود

اگر زيركى بر پى بد مرو * به نيكى ببر از همالان گرو

هر آن كاو نشد بر ره دين‌وداد * فلك داد ناگاه خاكش به باد 525

ز نيكى اگر عاقلى سر مكش * دل هيچ تن را به خون درمكش

به شعبان شنيدم كه شد كشته مير * سر [ خلق ] بو مسلم بىنظير

ز هجرت در آن روز كاين شغل رفت * بر از صد گذر كرده [ بد ] سى و هفت

در آن‌دم كه بو مسلم نامدار * شد از دست آن ناكسان پايمال

يكى بدنشان اندرآن داورى * برون كرد [ ز ] انگشتش انگشترى 530

بياورد نزديك منصور ، گفت * كه انگشترى دار اندر نهفت

كه مال ابو مسلم انگشترى * ببايد به پيش تو بىداورى

دوم روز جعفر يكى نامه كرد * در آن نامه از حيله هنگامه كرد