همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٠

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

از آن هفتصد مرد را بند كرد * دل خود بدان كار خرسند كرد

485 [ ببر ] دندشان نزد منصور زود * درون پر ز آتش برون پر ز دود

بفرمود تا دعوتى ساختند * دل از مهربانى بپرداختند

نشاندند مروانيان را به ناز * برفتند گردن‌كشان رزم‌ساز

كشيدند شمشير و گرز گران * برآورد و زد بر سر مهتران

سديد ( ؟ ) اندرآن قوم دژخيم بود * كز او تير « 1 » و بهرام را بيم بود

490 همىزد بر آن سروران سنگ و گرز * برافراخته ديگران يال و برز

نمودند آن . . . دست برد * به زخم سر گرز كردند خرد

چو كشتند آن مهتران بىثمر « 2 » * فكندندشان نطع‌ها « 3 » بر زبر

نهادند بر كشتگان نان و خوان * اگر عاقلى اين حكايت بخوان

منه دل بر اين دهر گردنده « 4 » حال * مگو تا توانى سخن در محال

495 چو بر كشتگان خوان بينداختند * ز هرجا گروهى برون تاختند

نشستند و خوردند يك‌يك طعام * بر آن كشتگان ، مردم از خاص‌وعام

شنيدم كه شخصى به روز چنان * به دست چپ « 5 » خويش مىخورد نان

جوانى به دو گفت و برپاى خاست « 6 » * به چپ نان‌خورى ، راست برگو كجاست

جوابش چنين داد مردانه باز * كه يك تن در اين زير سوزد به ساز

500 هنوز آن دلاور به جان كندن است * همىجنبد و نزد من روشن است

ز جنبيدنش بر دلم بارهاست * به حلقش برافشرده‌ام دست راست

مگر از تنش جان برآيد به درد * پى كار او بازماندم ز خورد

روايت چنين كرد مردى به من * ز كار بزرگى « 7 » آن انجمن

كه در طفلى آن قوم را سربه‌سر * بپرورده بودند در مهد « 8 » زر

505 ز قومى برآورد افلاك دود * كه از لعلشان بند گهواره بود

ز خلقى ببريد اجرام سر * كه بد تاجشان گوهر و تخت زر

سزد گر بگيرى يكى اعتبار * بر اين حال و چشمت شود سيل‌بار

( 1 ) كيد ( 2 ) بىتبر ( 3 ) نطها ( 4 ) كه دندر ( 5 ) حب ( 6 ) خواست ( 7 ) بزرك ( 8 ) مهر