همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥

بيرون آمدن نافع به مصاف در جواب صاحب لاف و گزاف

به نافع چنين گفت كاى نيك‌يار * ز من باش بدرود و به روزگار

كه من مىروم سوى دشمن به جنگ * جهان را كنم بر بدانديش تنگ

. . . كوشش ورزم باز * كه تا زنده باشم من اى سرفراز 25

چو بشنيد نافع بناليد زار * گرفت آن جوانمرد را در كنار

بماندند آن هر دو لشگر شگفت * همى اين بدان آن بدين باز گفت

. . . رفت مهلب چو شير * يكى بانگ زد بر سواران دلير

چنين گفت با مردم اندر نبرد * كه ما را خداوند بيدار كرد

درآييد اى بدسگالان ز خواب * بترسيد از دوزخ و [ از ] عذاب 30

. . . به كردار برق * در آهن ز سر تا به پا بود غرق

به نام آن سرافراز حسان شير * ز پشت خزيمه سوار دلير

بزد تازيانه بر اسب و بتاخت * كه با مهلبش نيز بودى شناخت

. . . گفت آن بىادب * كه اى ننگ بر سروران عرب

شدى رافضى دور گشتى ز دين * [ مسلمان ] شو اى مرد و برگرد از اين 35

برآشفت مهلب درآمد چو گرد * به سرنيزه آن مرد را قتل كرد

. . . بد ورا هم بكشت * به نوك سرنيزه چون شد درشت

جوانى درآمد كه سرهنگ بود * پر از دانش و فر و فرهنگ بود

به مهلب چنين گفت كاى بدنشان * نگون‌بخت در جمع گردن‌كشان

. . . برون آمدى * بدين‌گونه جوياى خون آمدى 40

تو را نان عبد الملك شد حرام * كه خوردى ، تو اى مرد بىننگ‌ونام

بزد نيزه اندر دهانش به كين * ز اسبش درافكند و زد بر زمين

. . . تكبير كرد * به ميدان يكى لحظه تأخير كرد

براهيم فرزانه آواز داد * كه اى مرد دانا و بادين‌وداد

نمودى هنر ، اين زمان بازگرد * به نزديك ما راه را درنورد 45

[ جوابش چنين داد ] فرزانه باز * بخواهم شدن زاين ميان برفراز

بگفت اين و آهنگ بدخواه كرد * ز مردى برافشاند بر ماه گرد

يكى نامور بود بطاح نام * برِ مهلب آمد از آن خيل شام

. . . توانا و صعب * كه دريا نبودى ورا تا به كعب