همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٩

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

به پاى اندر افكند بسيار سر * ورا نيز رفت اندر آن كار سر

ز بو مسلم آمد حكايت به سر * ز جعفر كنم قصه‌اى خوش به سر 460

برون سراپرده بر لشكرش * چو ديدند بر نيزه زان [ سان ] سرش

خروشى برآمد ز پير و جوان * شد از چشم‌ها جوى پرخون روان

همىگفت هر تن كه زار اى دلير * بماندى به ناكام در كام شير

نبيند جهان مثل تو شهسوار * نباشد به گيتى چو تو نامدار

به جنبش درآمد زمين هر زمان * همىرفت فرياد تا آسمان 465

ز غوغاى ايشان بترسيد مير * بفرمود تا رفت بيرون وزير

بدان مهتران دلخوشى داد و گفت * كه بو مسلم اكنون شد اندر نهفت

نيايد ازاين‌پس از آن كشته كار * سرآمد بر او اين زمان روزگار

امام جهان را بدانديش بود * ورا اين‌چنين روز بد پيش بود

يكى بنده بد پيش درگاه شاه * ز بخت بد خويش گم كرد راه 470

سزاى خود اكنون ز ايام يافت * دل مير از مرگ او كام يافت

شما را كنون روزى افزون كند * ز دل كينهء جمله بيرون كند

چو شد آن سر بىبها پايمال * بگيريد « 1 » يك ساله از پيش مال

بگفت اين سخن‌ها و زر بركشيد * به دامن از او هركسى زر كشيد

زر ، آن خلق را جمله خاموش كرد * سران را درم حلقه در گوش كرد 475

چو زر بركشيد آن يل « 2 » كامياب * تو گفتى كه بر آتش افكند آب

چو شد كشته بو مسلم بىقرين * ابو جعفر آن شاه باآفرين

به دجله درافكنده بد پيكرش * فرستاد سوى خراسان « 3 » سرش

فرستاد ميرى دلاور به شام * بدان تا كند بر عدو صبح ، شام

بفرمود تا آن طرف سربه‌سر * بگردد پى دشمن بدگهر 480

ز مروانيان هركه يابد نهفت * بگيرد بيارد ، به دو شاه گفت

سوى شام شد مرد مانند باد * بدان بوم‌وبر آتش اندر نهاد

ز مروانيان هركه را يافت ، بست * فراوانش آمد ز دشمن به دست

( 1 ) بگيرد ( 2 ) بد ( 3 ) خرامان