همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٧

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

كه چون من زنم دست بر همدگر * شما اندر آييد ، پرخون جگر

ببريد از تن سر نامدار * برآريد از جان دشمن دمار 410

بزد دست برهم برآورد سر * نهنگ بنفرين درآمد ز در

به خونى كشيده به كين تيغ تيز * درون جفت انديشه ، دل پرستيز

گرفته چنان تيغ‌ها را به كف * چو دريا به لب‌ها برآورده كف

ابو مسلمش گفت كاى كامياب * مكن خانهء عمر و جانم خراب

بينديش از كردگار بلند * به آزار جانم ميان را مبند 415

ز يزدان بترس ، از نبى شرم دار * ز ارباب دين در دل آزرم دار

بر آن خونيان بانگ برزد امير * كه از خون كنند اين زمين آبگير

درآمد يكى گرد گردن‌فراز * بزد تيغ بر پاى آن سرفراز

ببريد پايش نكرد آه مرد * دگربار سوى سخن راه كرد

سخن گفت ، نشنيد جعفر ز خشم * نمود آن سران را به ابرو و چشم 420

كه بر سر زنندش در اين انجمن * كه تا بيشتر زاين نگويد سخن

ازآن‌پس ورا تيغ بر سر زدند * به يك ره جهان را به‌هم برزدند

بكشتند آن پهلوان را به تيغ * بر آن مهربان خورد اكنون دريغ

به يك‌دم از او بازپرداختند * تنش را به خاك اندر انداختند

چو شد فرش پرخون آن نامدار * بفرمود فراش را شهريار 425

كه او را از آن فرش برداشتند * ببردند و جايى برافراشتند

نهادند در خيمه او را به‌جاى * نظر كن تو بر اين « 1 » سپنجىسراى

ز نو چون از او بازپرداختند * بدان‌جا بساطى بينداختند

هم اندر زمان عيسى آمد برش * فراوان ز ميران به گرد اندرش

به نزديك منصور بنشست شاد * سخن كرد از مرد داننده ياد « 2 » 430

كه بو مسلم اين‌جاست اى نامدار * چگونه كنى با وى امروز كار

روم من بيارم ورا پيش تو * بدان تا نهد مرهم ريش تو

تو نيز اى سرافراز كارش بساز * به گردون گردان سرش بر فراز

( 1 ) او را ( 2 ) را نبد ياد