همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٦

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

چرا پيش من نامدى زودتر * مخالف شدى ، اى سگ بدگهر

385 به دو گفت بو مسلم بىنظير * كه از تو بترسيدم ، اى تيزوير

دل من ازاين‌روز انديشه كرد * از اين جاى برپاى جان تيشه خورد

دگربار بو جعفر پرستيز * به دو گفت كاى مرد بدخواه خيز

تو گفتى كه بدر سلامه كجاست * به شمشير خواهم ورا كرد راست

گنهكار امروز ناتن‌درست * كه اين دانهء خشم و كين از تو رُست

390 بدادى چو گاو لگدزن تو شير * پس آن‌گه فرو ريختى خيره‌خير

به دو گفت بو مسلم پرهنر * ز بدهاى من نام چندين مبر

يكى نيكو [ يى ] هاى من ياد كن * به دانش درون دل آباد كن

از آن كارها گو كه من كرده‌ام * وز آن خون دل‌ها كه من خورده‌ام

ز شمشير من گوى در كارزار * كه من كرده‌ام اندرآن روزگار

395 به ياد آر آن نيكويىهاى « 1 » من * كه در دهر كس نيست همتاى من

پشيمان شوى قصد جانم مكن * به خوارى برون زاين جهانم مكن

مباش اى سرافراز پيمان‌شكن * مگو بيشتر زاين پريشان سخن

به من بر فزون زاين بهانه مگير * بينديش از گردش ماه و تير

مگر بىوفايى ، بترس از خداى * مبر خويشتن را به تندى ز جاى

400 به هيبت بر او بانگ زد شهريار * كه اى مجرم و مفسد نابكار

پراكنده‌ها گفته « 2 » از بهر من * نترسيده از خنجر قهر من

تو بر خويشتن كرده‌اى اين ستم * درآورده در چشم اقبال نم

ز خود بينى اين كارهاى بزرگ * كه كردى در اين دولت اى پيرگرگ

همه دولت آل عباس كرد * كه از آل مروان برآورد گرد

405 تو را دولت آل عباس بود * كه تيغت به تيزى چو الماس بود

چو ديوى شدى بدرگ و بدنهاد * بدادى وجود سليمان به‌باد

به شهد اندرون حنظل آميختى * ابو سلمه را خون از آن ريختى

ابو جعفر اين امتحان كرده بود * ميان بزرگان نشان كرده بود

( 1 ) نكوها ( 2 ) گفت