همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٥

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

به دو گفت منصور كاى بدنشان * نكوهيده‌اى پيش گردن‌كشان

چرا آن غنيمت [ ندادى ] به من * گرفتى ، ندادى بدين انجمن 360

رسول مرا خوار كردى به جاى * نهادى بر از تارك مهر پاى

گرفتى ز فرمان من گوش را * به زهر اندر آميختى « 1 » نوش را

به دو گفت بو مسلم سرفراز * كه بر من سمند سياست متاز

سپاه تو را دادم از خواسته * كه بودند بهر تو جان‌كاسته

ابو جعفرش گفت كاى بدسگال * به من بر كنون خون تو شد حلال 365

چرا چون بيامد برت بو الخطيب * ندادى به‌زودى ز خمسش « 2 » نصيب

نماندى كه از خواسته بشمرد * به چيزىكه لايق بود بنگرد

به خونش كمر بسته بودى چو سنگ * گرفته يكى تيغ هندى به چنگ

جوابش چنين داد فرزانه‌مرد * كه گرد سخن‌هاى بىمن ( ؟ ) مگرد

پى من ز بدخواه مشنو دروغ * ز كارم مبر پيش ياران فروغ 370

چو او مال را خواست كارد « 3 » شمار * سپاهت پراكنده گفت آشكار

شدندت همه مردمان عيب‌جوى * فتاد اندرآن مهتران گفت‌وگوى

بپوشيدم آن عيب و كردم فرار * بدان خواسته تا نشد آشكار

به پوشيدن عيب اى بىنظير * به من بر از اين‌گونه آهو مگير

به بو مسلم نامور در نهفت * دگربار داننده منصور گفت 375

كه بردى كنيزى به كردار ماه * ز عبد اللّه آن مهتر كينه‌خواه

براى خود او را نگه داشتى * بگو تا بَرِ او چه ره داشتى

نگارى كه عم مرا بود جفت * گرفتى و بردى تو اندر نهفت

ابو مسلمش داد حالى جواب * كه هرگز نگردم ز راه صواب

من او را ببردم نگه داشتم * نه از بهر كار تبه داشتم 380

بدان بردمش تا نگه دارمش * چو آيم به تو شاد بسپارمش

به يزدان كه رويش نديدم به راه * زمانى به رويش نكردم نگاه

دگربار منصور گفتش به خشم * پر از خون دل كرده طبعش دو چشم

( 1 ) محنتى ( 2 ) حمس ( 3 ) كو در