همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤١

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

چرا سر برم پيش قصاب من * چرا ريزم از ديده خوناب من

فزون است با من سپه ده هزار * روم زاين ميان ، كامران بر كنار 260

بگو تا مرا راى و تدبير چيست * به من بر ازاين‌پس كه خواهد گريست « 1 »

به دو گفت بو الهيثم دل‌رباى * بدى كردهء سرورا ترك راى

ز گفتار بو الهيثم پاك‌تن * مثل شد ميان سران « 2 » اين سخن

يكى كار ماندست اندر جهان * بگويم تو را سرورا در نهان

چو اندر شوى پيش منصور تيز * مبر با تن و جان شيرين ستيز 265

بزن تيغ بر تاركش همچو برق * به خون اندرون نه بدانديش غرق

سرش را بينداز و اندوه مدار * سپاه است با تو كنون ده هزار

نيارد كسى بر تو خنجر كشيد * توانى ز گردن‌كشان سر كشيد

برو چاشت خور اى امير همام * از آن پيش‌تر كاو خورد بر تو شام

ابو جعفر ار زآن‌كه گردد هلاك * به دست تو هم بسپرد جان پاك 270

بكن بيعت هركه خواهى به جاى * مينديش از دشمن تيره‌راى

به دو گفت بو مسلم نامدار * كه كارى است ناممكن اى كامكار

چگونه توان كرد اين كار ، تيز * به گيتى نباشد به از صبر ، چيز

چو بو مسلم آمد به نزديك شاه * فرستاد فى الحال ، بىمر سپاه

به درگاه بو جعفر بىنظير * يكى نامور بود دانا و پير 275

جوانمرد را بود ايوب نام * بفرمود او را شه خويش‌كام

كه رو پيش بو مسلم سرفراز * ببر نزد آن كامران برگ‌وساز

دلش را به گفتار خوش نرم كن * برو پيش ، هنگامه را گرم كن

به نزديك بو مسلم آمد دبير * سخن گفت شيرين‌تر از شهد و شير

كه « 3 » نوشين‌روان بود [ و ] شيرين‌زبان * سخن‌هاى خوش [ گفت ] با مرزبان 280

بياورد اسب و كلاه و كمر * بپوشيد بو مسلم نامور

ابو مسلم مهربان شاد شد * ز انديشهء كشتن آزاد شد

سرافراز ايوب گرديد باز * بيامد بر جعفر سرفراز

( 1 ) سرست ( 2 ) سرازين ( 3 ) كو