همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٠

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

به اسحاق فرمود تا برنشست * به نزديك منصور شد دين‌پرست

235 ابو جعفر او را نوازيد سخت * تو را گفت من برنشانم به تخت

اگر مير بو مسلم سرفراز * به نزد من آيد از آن راه باز

ز نزديك منصور فرخنده‌پى * فرستاده برگشت و آمد به رى

به بو مسلم كامران گفت خيز * برو پيش منصور و كم كن ستيز

كه او را به دل در نكو هست كار * به گردون كند مرد دانا شكار

240 مكن خويشتن را به كام حسود * ندارد پشيمانى آن‌گاه سود

به دو گفت بو مسلم پرهنر * به كشتن فرستى مرا اى پسر

قضا و قدر دست و پايم ببست * عنان « 1 » ارادت برون شد ز دست

منجم بدان نامور گفته بود * در آن‌دم كه در سخن سفته بود

مكن هيچ با روميان كارزار * كه در روم گردد تو را كار ، زار

245 روم ، تا مگر بخت يارى دهد * ز بند بلا رستگارى دهد

ز پيش قضا چون توانم گريخت * بگفت اين [ و ] وز ديده خونابه ريخت

يكى بيت شعر روان گفت مير * به تازى نبشتم ز من ياد گير

نشانى است اين بيت از راستى * نيابى در اين داستان كاستى

مالرجال مع القضا محاله * ز اهل القضا بحيله المحتاله

250 ز وى مير برگشت بىعقل‌وراى * خبر يافت منصور شد باز جاى

سوى روميه رفت [ تند ] و سترگ * به تيزى و تندى چو درنده‌گرگ

فرستاد حملى گران پيشباز * همه راه كردند پربرگ‌وساز

به هر منزلى كآمد آن نامور * فرستاد اسب و ستام به زر « 2 »

به هر منزلى كآمد آن دين‌پناه * فرستاد با جامه زرين‌كلاه

255 مرصع كمرها و طوق به زر * ز سيمين عمود و ز زرين سپر

چو آمد بر روميه نامدار * بترسيد از گردش روزگار

پشيمان شد از آمدن سرفراز * به بو الهيثم « 3 » نامور گفت باز

كزاين آمدن من پشيمان شدم * ز اندوه و انديشه بىجان شدم

( 1 ) عنانى ( 2 ) بدز ( 3 ) ابو الهيثم احمد بن حسن جرجانى