همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٩

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

چو بو مسلم از مير برتافت روى * به رى شد ز حلوان چنان كينه‌جوى

ابو جعفر آن مير بادين‌وداد * خراسان به داو [ و ] د فرزانه داد 210

فرستاد عهد خراسان برش * ستام به زر خلعت و افسرش

چنين كرد فرزانه در نامه ياد * كه بو مسلم آن مرد بىدين‌وداد

دل خويش با ما دگرگونه كرد * برآرد از او چرخ گردنده گرد

چو بيرون شد از امر [ و ] فرمان من * نياورد سر زير پيمان من

تويى حاكم مرو و بلخ و هرات * ز جيحون تو را مىدهم تا فرات 215

ز مردم پى خويش نعمت بگير * تويى بر عراق و خراسان امير

چو بو مسلم آيد برت رام ساز * به گردون گردان علم بر فراز

ممان تا بود بعد از اين تن‌درست * سرش را بريده بر من فرست

سرافراز داو [ و ] د نامه بخواند * بر نامداران سخن بازراند

سپاه و رعيت ورا رام شد * دل اهل دانش بىآرام شد 220

بر او كرد بيعت سراسر سپاه * سرافراز داو [ و ] د كشورپناه

يكى نامه بنوشت پرخشم و كين * به نزديك بو مسلم بىقرين

كه تو سر ز طاعت كشيدى برون * شود رايت دولتت « 1 » سرنگون

به من داد « 2 » منصور ملك جهان * همىآيم اينك سوى اصفهان

تو برگرد سوى خليفه شتاب * ز امر امام جهان سر متاب 225

اگر برنگردى بگردانمت * به خون اندر از پاى بنشانمت

برو با امام جهان بد مكن * اگر كرده‌اى بعد از اين خود مكن

چو خواهى كه جان تو باشد به‌پاى * برو « 3 » پيش منصور ، بردار پاى

در اين روز آن نامه آمد برش * چو برخواند شد خيره مغز سرش

فروماند ، حيران و رنجور شد * همان عقل و تدبير از او دور شد 230

از آن نامه در كارش آمد شكست * برون شد دل مرد [ دانا ز دست ]

بيامد چنين گفت با انجمن * رسولى فرستم به منصور من

بگفتند بفرست ، بشتاب زود * تو اين كار فرخنده درياب زود

( 1 ) دولت ( 2 ) دارد ( 3 ) به دو