همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٧

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

چنين گفت بو مسلم بىقرين * بدان نامداران باآفرين

كه امشب نگويم شما را جواب * سپيده كه سر برزند آفتاب 160

بگويم حديثى كه دارم نهفت * به انديشه شايد جواب تو گفت

سخن‌گستران بازگشتند باز * فرستاد بو مسلم سرفراز

سران سپه را بر خويش خواند * كسى را كه داننده بد ، پيش خواند

يكى زآن سران مالك مير بود * كه با دانش و راى [ و ] تدبير بود

دوم نيزك ( ؟ ) آن مرد با عقل و راى * كه زيرك‌تر از وى نبد هيچ‌جاى 165

بزرگان ديگر شدند انجمن * بگفتند هريك ز هر در سخن

ورا گفت بو مسلم « 1 » نامدار * كه اى مير بادانش و كامكار

ابو جعفر بدنشان بىوفاست * دلش پر ز جور و درون پرجفاست

نبودست هرگز دلش با تو راست * ميان بزرگان نهنگ بلاست

به ايام سفاح قصد تو كرد * ز تو برنياورد سفاح گرد 170

به دل با تو آن بدگمان دشمن است * به نزديك ما اين سخن روشن است

مرو پيش او تا نگردى هلاك * نگه دار از تيغ او جان پاك

همان‌دم كه بيند تو را بدنشان * شود خنجرش در زمان خون‌فشان

تو با لشكر خويش برجاى باش * چو مهر فلك عالم‌آراى باش

گر آيد بداختر به دنبال تو * بدان تا ببرد پر و بال تو 175

ز تن جان بدخواه بيرون كنيم * به شمشير كين خاك پرخون كنيم

ابو مسلم اين راى كرد اختيار * بر او آفرين كرد بيش‌از شمار

حديث دلاور پسند آمدش * سخن‌هاى او سودمند آمدش

بزرگان بادانش و سرفراز * بر اين برنهادند و گشتند باز

دوم روز رفتند ميران برش * نشستند چون بخت گرد اندرش 180

چنين گفت با نامداران كه من * نخواهم شدن سوى آن انجمن

دل نامور نيست با بنده راست * به نزديك او رفتن من خطاست

به دو گفت بو حامد نامدار * كه برخيز و انديشه در دل مدار

( 1 ) ميثم