همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٦

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

135 وگر آمدى كامران پيش من * چنان دان كه گشتى به خوان خويش من

به يزدان دو چيزت به جان گوش‌دار * به كار اندرون يك زمان هوش‌دار

نگويم كه بيزارم از كردگار * هم از پاك پيغمبر « 1 » كامكار

ز عباس كاو جد پاك من است * همو مايهء آب و خاك من است

نباشم ز پشت محمد يقين * هم از نسل جدم على روح « 2 » دين

140 اگر آنچه گفتم نيارم به جاى * نباشم به نيك و به بد رهنماى

چو رفتى به شمشير باشد خطاب * ور آيى شوم خرم و كامياب

كنون بر تو « 3 » گفتم تو داناترى * كه آيى « 4 » به فرمان اگر بگذرى

براندند « 5 » آن نامداران به رى * به نزديك بو مسلم نيك‌پى

سخن پيش مهتر درانداختند * چو آب زر آن را بپرداختند

145 به دو گفت عيسى كه اى بىنظير * تو اين كار دشوار آسان مگير

شدى ناصر آل عباس تو * كنون نيز گشتى چو الماس تو

مخالف مكن بعد از اين نام خويش * ز من جوى اندر زمين كام خويش

نمانم كه مويت بجنبد ز باد * به حق كلام و به دين و به داد

ازآن‌پس جرير سرافراز گفت « 6 » * كه اى باوفا يار ، بگزيده جفت

150 تو دانى كه من نيك‌خواه تو [ ا ] م * به درگاه جعفر ، پناه تو [ ا ] م

نخواهم كه بر تو زند باد سرد * و يا برنشيند به روى تو گرد

به رفتن تو را محنت آيد به روى * به بازآمدن راحت ، [ اى ] نامجوى

زبون نيست منصور از او برمگرد * به فرمان او باش ، اى شيرمرد

مكن دشمنان را در اين كار شاد * مده خرمن نيك‌نامى به باد

155 مرو تا نگردى زبون و نژند * بيا تا شوى مهتر و سربلند

پس آن‌گاه دادند نامه به مير * فروخواند آن مرد روشن‌ضمير

دگربار آغاز كردند ، گفت * زمانى به بيداد مى در نهفت

بگفتند با او سخن‌ها چو دُر * ز گفتار آنان « 7 » دلش گشت پر

( 1 ) تامبر ( 2 ) روى ( 3 ) هر دو ( 4 ) كراى ( 5 ) بداندند ( 6 ) كشت ( 7 ) درح