همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٥

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

بزرگان بادانش و خويش‌كام * تو را صاحب دور كردند نام 110

مكن بد به پيش سران نام خويش * ز كام نهنگان بكش كام خويش

بيا زآن‌كه هستيم ما يار تو * نمانيم تا بد شود كار تو

ز دل ترس و انديشه بيرون فكن * بدانديش را خسته ، در خون فكن

مكن آنچه هرگز نكردست كس * به‌زودى بيا كامران بازپس

سرافراز عيسى و دانا جرير * كه بودند هر دو فصيح و دبير 115

نمودند اندر سخن جادويى * سخن‌ها [ ى ] ايشان بدى « 1 » معنوى

جهاندار منصور بار دگر * يكى نامه بنوشت پرخون جگر

در آن نامه سوگندها ياد كرد * اگرچند بد ( ؟ ) پيش او ياد كرد

كه از من به تو برنيايد گزند * ور آيد بود نص قرآن چو زند

به تو بد نينديشم اى نامدار * نكويى كنم با تو بيش‌از شمار 120

وزيرم تو باشى اميرم تويى * به ملك اندرون دستگيرم تويى

به تو بينم اى كامران روى ماه * چو خواهى تو را برنشانم به گاه

گر از دوستداران سخن نشنوى * به كام دل و جان دشمن شوى

چو بنوشت زاين‌گونه نامه « 2 » دبير * بفرمود تا پيش او شد جرير

به دو گفت اگر برنگردد ز راه * ابو مسلم آن سرور دين‌پناه 125

بگويش « 3 » كه جعفر چنين ياد كرد * ازآن‌پس كه هفتاد سوگند خورد

كه گر برنگردى نيايى به راه * بيايم ، بيارم به جنگت سپاه

زمين سربه‌سر پر ز لشكر كنم * ز الماس ، شمشير و خنجر كنم

اگر زآن‌كه از من شوى در گريز * برانم به دنبال تو تندوتيز

به چين گر شوى ، اندر آيم به چين * به مردى زنم آسمان بر زمين 130

وگر در زمين روى پنهان كنى * ز آهن تن از سنگ مرجان كنى

زمين برشكافم برآرم تو را * به دست بلا درسپارم تو را

وگر چون ستاره شوى بر فلك * تو را يار گردند جمع ملك

ز بالا به مردى به زير آرمت * نگونسار « 4 » در كام شير آرمت

( 1 ) بدين ( 2 ) نامه زين گونه ( 3 ) بكوش ( 4 ) نكوسار