همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٣

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

همىآمد اندرپى او سوار * ز نزديك منصور ليل و نهار

كه بر گرد « 1 » از راه و ما را ببين * چرايى بدين‌گونه پرخشم و كين

نكرد التفاتى به گفتار مير * به تيزى همىرفت مانند تير « 2 »

به گفتار منصور گردن‌فراز * نگرديد فرزانه از راه باز

فسون و فسانه نمىكرد سوار * دلش بود پرغم ز قول حسود 65

دگربار منصور نامه نبشت * مگر زاو شود نرم مرد درشت

كه اى مير برگرد و پيش « 3 » من آى * بياراى كشور به روى و به راى

وزارت به نام تو تعيين كنم * سمند مراد تو را زين كنم

ابو مسلمش داد حالى جواب * كه دل برمگردان ز راه صواب

مرا دل ز فعل تو شد باخبر * هماى درونم برآورد پر 70

نيم بر تو ايمن بيايم برت * نيم امن بر كشور و لشكرت

به امر تو بر جان كمر بسته‌ام * درون را به مهر تو پيوسته‌ام

و ليكن نيايم به درگاه تو * گشاده نگردد به من راه تو

به خون دلم تشنه‌اى روز و شب * مثل زد يكى نامور در عرب

كه چون شاه را نيست دشمن پديد * وگر بود گشت از جهان ناپديد 75

به مير و وزيرش نماند اميد * سياهى درآرد به روز سپيد

نخواهد كه بيند نشان وزير * همان روى مردانه مرد امير

از او دور به در چنين روزگار * چو پيدا شود دشمن و گيرودار

ببايد به درگاه آن شاه رفت * ز ماهى توان بر سر ماه رفت

دگربار چون گشت فارغ ز كار * برآرد ز دستور دانا دمار 80

مرا آمدن پيش تو روى نيست * چنين آب را در جهان جوى نيست

چو خصمت پديد آيد اندر نهفت * ز كارش ببايد به من بازگفت

بيايم برآرم ز دشمن دمار * تو از بهر آن كار اندوه « 4 » مدار

منم بر وفاى تو بسته ميان * فداى شما كرده سود و زيان

تو را آرزو گر هلاك من است * بدان‌جا خرامم كه خاك من است 85

( 1 ) كردى ( 2 ) مير ( 3 ) س ( 4 ) آمد