همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣١

نامه‌اى كه ابو جعفر نويسد به بو مسلم

پى مال دنيا مشو تنگدل * نبايد كه باشى چنين سنگدل

تو را گشت ملك خراسان و شام * دعاگوى جان تو شد خاص‌وعام

همه گنج‌هاى جهان پيش توست * [ بزرگى و شاهى نهان ] پيش توست

بيا و بياراى جان مرا * نگه كن دل خرده‌دان مرا

به شام اندر از خود خطيبى « 1 » نشان * گزين كن سرى را ز گردن‌كشان 15

به راى توام حاجت است « 2 » اى امير * بيا روى بنماى اى بىنظير

نشاندى يكى باغ و آمد بهار * بيا زودتر تا خورى بر ز بار

نبايد كه سازى بر او بر درنگ * كه دارد ز تو مملكت بوى و رنگ

همه راستى باد آيين تو * مبادا دل كس پر از كين تو

چو فارغ شد از نامه مرد دبير * نهادند مهرى بر او از عبير 20

يكى مرد گويا گزين كرد مير * به دو داد آن نامهء دلپزير

بشد پيش بو مسلم نامدار * به دو داد آن نامهء كامكار

چو برخواند ، آگه شد از كار مرد * كه در دل چه دارد « 3 » ز اندوه و درد

به خاك اندر افكند نامه ز دست * بغريد مانندهء پيل مست

چنين گفت كاو دام خواهد نهاد * بدان تا دهد خرمن من به باد 25

ز كار من [ آن ] مرد آگاه نيست * به سوى دلش عقل را راه نيست

مرا مىنزيبد كه خصم شهير ( ؟ ) * نينديشد از شير نخجيرگير

سر گردنان زير تيغ من است * كف دست ، بارنده « 4 » ميغ من است

به خون من آهنگ دارد مگر * بر من بر « 5 » فلك سنگ بارد مگر

به افسون بر خويش خواند مرا * بدان تا بر آتش نشاند مرا 30

نكردست « 6 » اكنون مراعات من * چنين كرد بايد مكافات من

كند هرچه خواهد سزاى من است * از او اين عمل‌ها جزاى من است

به مادر زمانى ورا بد شمرد * به بد پيش ميران ورا نام برد

حسن پيش از نامبردار بود * بلى نزد منصور بر كار بود

به دل بود با جعفر كامكار * به تن با ابو مسلم نامدار 35

( 1 ) خطيب ( 2 ) حاجت ( 3 ) جعدآر ( 4 ) مارند ( 5 ) كه ( 6 ) نيست