همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٩

خبر حرب ابو مسلم با عبد اللّه بن على العباس

ورا عيسى آن جاى زنهار داد * ببردش بر جعفر پاك‌زاد

چو آمد بر جعفر نامدار * امان داد او را شه كامكار

سرانجام عبد اللّه بىنظير * به انبار در گشت ، ناگاه اسير

به زندان در آن كامران را بكشت * تن‌آسان گرفت اين جهان را به مشت 135

سرافراز بو مسلم كامكار * غنيمت گرفت از ميان بىشمار

به منصور سردار اين نامه كرد * بدان فتح نزدش فرستاد مرد

ابو جعفر از درد و غم دور شد * ورا نام از آن روز منصور شد

ورا بنده‌اى بود يقطين « 1 » به نام * نخواندى جز از لحظه ( ؟ ) پيش امام

فرستاد او را پى خواسته * بدان نعمت و مال آراسته 140

بشد نزد بو مسلم نامدار * بدان تا كند آن غنيمت شمار

ز يقطين بپرسيد روشن‌ضمير * چرا دور گشتى ز درگاه مير

امام جهان را نماندى به جاى * براندى بدين كشور اى خوب‌راى

به دو گفت يقطين كه اى بىقرين * به امر امير آمدم اين‌چنين

پى مال عبد اللّه بىهمال * كه شد زير شمشير تو پايمال 145

از آن مال بفرست پيش امير * برآشفت بو مسلم بىنظير

به يقطين چنين [ گفت ] كاى بدنژاد * ز پور سلامه مكن بيش ياد

غنيمت بدادم به لشكر تمام * كنون بازگيرم به چوب و حسام

مگر خويشتن را فراموش كرد * سخن‌ها [ ى ] نابخردان گوش كرد

ورا مال بايد به من داد باز * ز من مال مىخواهد از روى ناز 150

ز خاك مذلت برآمد به ماه * درم خواهد از من در اين رزم‌گاه

به دل در ورا ديو دون راه يافت * مقام از بر گنبد ماه يافت

سوى بندهء نامور كرد روى * كه بودست پور سلامه بگوى

زمان تا زمان نامه تكرار كرد * به گفتن دل بنده افكار كرد

به كف برنهادم در اين جنگ جان * ز من مال خواهد امام جهان 155

رسانم به دو مال و آيم برش * به گردون رسانم ز رفعت « 2 » سرش

( 1 ) و همهء اين كارها را به يقطين بن موسى سپرد ، همان ، ص 327 . ( 2 ) رفت