همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٥

خبر حرب ابو مسلم با عبد اللّه بن على العباس

ز خيل خراسان ، پرانديشه شد * بر ايشان دلاور جفاپيشه شد

به نزديك او بد سپه ده هزار * تمامت خراسانى و نامدار

يكى روز بگشاد ناگاه دست * خراسانيان را سراسر ببست

بكشت آن سران را ز ترس و ز بيم * به شمشير كرد آن بدان را دونيم 35

از آن نامداران مشكين‌نفس * حميد سرافراز را ماند و بس

ورا گفت سوى حلب رو چو باد * در آن بوم‌وبر باش خندان و شاد

كه انديشه دارم به دل در ز تو * نخواهد [ بريدن ] برادر ز تو

حسن چون بيامد سوى يار او * ز تو تا به گردون رسد كار او

به دو گفت فرزانه فرمان توراست * تو را از من انديشه در دل چراست 40

به دست دلاور يكى نامه داد * روان كرد از آنجا به سرور چو باد

سهسله ( ؟ ) به دو نامه‌اى داده بود * بدان‌جا يكى مهر بنهاده بود

بر او اندرآن نامه [ را ] باز كرد * چو برخواند شد پر ز اندوه و درد

نبشته چنان يافت در نامه مير * به نزديك شاه حلب يادگير

كه دارندهء نامه را بند كن * چو بسته شود قطع پيوند كن 45

بدار و روانش جدا كن ز تن * بدا [ ن ] سان كه كس نشنود ز انجمن

بدريد نامه سرافراز مرد * وز آن‌جاى برگشت چون باد و گرد

روان شد به كردار باد بهار * به نزديك بو مسلم آمد سوار

ز عبد اللّه‌اش حال پرسيد باز * جوابش چنين داد آن سرفراز

كه يك‌دم نياسايد از كار مرد * به حران درون بىمر انبار كرد 50

همىترسد از گردش روزگار * كند روز و شب راست ، كار حصار

ز كارش ابو مسلم آگاه شد * بر او جامهء عيش كوتاه شد

از آنجا كه بد كرد حالى روان * نگه كن سوى حملهء پهلوان

ره شام بگرفت مرد همام * نشد سوى « 1 » همدان و شد سوى شام

به سرحد شام آمد آن نامدار * بزد خيمه پيش لب رودبار 55

به عبد اللّه بن على نامه كرد * ز افسون در آن نامه هنگامه كرد

( 1 ) موى