همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٤

خبر حرب ابو مسلم با عبد اللّه بن على العباس

ابو مسلم آن سرور دين‌پرست * به فرمان جعفر ميان را ببست

سپه برنشاند و بنه برنهاد * در آن‌دم كه مىرفت چون تندباد

هبيره به دو گفت كاى بىنظير * خطرناك شغلى است ، كارى خطير

10 چو آمد به پيش تو كار بزرگ * گهى ميش بايد بُدن گاه « 1 » گرگ

به مردى تو را اين زمان يار نيست * و ليكن از اين صعب‌تر كار نيست

نگه‌دار خود را ز شيران شام * مبادا كه بر تو شود صبح ، شام

چنين داد بو مسلم او را جواب * كه اى نامور مرد با جاه و آب

سخن گفتن خوب كار تو شد * در اين پيشه گردون شكار تو شد

15 تو را كلك و كاغذ ، مرا تيغ و تير * تو سحرآفرينى و من داروگير

شما را زبان و مرا تيغ تيز * تو را لطف دادند و ما را ستيز

تو در شعردانى و من در قتال « 2 » * بدين هر دو ما را نباشد همال

تو در كار گفتاردانى و من * به كردار نازم به هر انجمن

مگو كرد زآن كمتر از كردن است * ز تو گفتن اى جان ز من كردن است

20 عظيم است اين دولت پايدار * به دولت توان كرد هر جاى كار

درختى است اين دولت ديرباز * كه اندر جهان ماند خواهد دراز

فرو برد بيخ و برآمد ز شاخ * بماند بسى در جهان فراخ

نجنبد به هر باد برگش ز جاى * به‌آسانى اندر نيايد ز پاى

اگر جمله عالم يكى سر شوند * به تيزى چو شمشير و خنجر شوند

25 نيارند از اين دار شاخى بريد * درختى است سرسبز ، بن ناپديد

بگفت اين و سر سوى دشمن نهاد * بفرمود بو جعفر پاك‌زاد

كه تا شد حسن يار ، با پهلوان * كه گردى سرافراز بود و جوان

بد از قحطبه كامران را نژاد * بشد پيش بو مسلم پاك‌زاد

برفتند با لشكر جنگجوى * ز موصل به حلوان نهادند روى

30 ز ناگه به عبد اللّه آمد خبر * ز كار ابو مسلم نامور

كه مىآيد آن سرور نامدار * به پيرامنش لشكرى بىشمار

( 1 ) كاو ( 2 ) سال