همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٢

خلافت ابو جعفر منصور دوانيقى بيست و دو سال بود

سر خويش بر آسمان داشتى * هزبر دمنده فغان داشتى

5 دد و دام رفتى بر او فراز * ببردندى آن شير نر را نماز

چو بيدار شد نامبرده ز خواب * بباريد از ديده در خوشاب

به نزد معبر شد اندر نهفت * وز آن خواب يكسر به دو بازگفت

جوابش چنين داد تعبيرگوى * كه آب مرادت روان شد ز جوى

تو را داد خواهد خداوند هور * يكى پور بادانش و فر و زور

10 چو شيرى بود روز رزم آن پسر * شود پادشاه جهان سربه‌سر

بلى تندخو باشد و بىوفا * كند بر همه خلق جور و جفا

بريزد همه خون مردم به خاك * به كشتن ندارد ز كس ترس و باك

ز كعبه چو آن نامور بازگشت * ميان بزرگان سرافراز گشت

به پيش اندر افتاد منصور گرم * ابو مسلم از پس همىرفت نرم

15 چو از مرگ سفاح شد باخبر * دل نامور گشت زيروزبر

ز عباسيان نامدارى همام * كه موسى بدآن نازديده به نام

قضا را دلاور در اين راه بود * هم از مرگ سفاح آگاه بود

به دو گفت بو سلمهء نامدار * كنم با تو بيعت كنون آشكار

به گردون رسانم كلاه تو را * منور كنم تيره ماه تو را

20 به دو گفت موسى تو آن خود مگوى * به من بر فسون و فسانه مجوى

كه من بيعت جعفرى كرده‌ام * از آن كار خود را برى كرده‌ام

چو آمد به انبار اندر نهفت * به منصور اين داستان بازگفت

چو از مرگ سفاح شد باخبر * ز فرمان جعفر بپيچيد سر

به منبر برآمد يكى خطبه كرد * چنين گفت با مهتران شيرمرد

25 كه سفاح چون من برفتم ز راه * به دنبال مروان چنان كينه‌خواه

مرا گفت گر خون مروان به خاك * بريزى كنى عالم از خصم پاك

تو را گشت با مصر ، شام و يمن * تو باشى به گيتى سر انجمن

پس از من تو باشى امام جهان * كنم آشكارا حديث نهان

منم اين زمان در زمانه امام * نخواهيم بردن ز منصور نام

30 من او را كنون خلع كردم به راى * نهادم در اين كار فرخنده پاى