همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٠

وليعهد كردن ابى العباس عبد اللّه سفاح بر ابو جعفر

كسى كز پى ما [ چنان ] رنج برد * نشايد پى گردنش را سپرد

چو پيدا كنى زاين نشان گفت‌وگوى * همه لشكر از ما بتابند روى

60 تو از وى رسيدى بدين جايگاه * چگونه توان كردن او را تباه

اگر بشنوى ، اين سخن خود مپوى * برون كن ز دل كين آن نامجوى

به دو گفت بو جعفر نامدار * كه اين دولت از وى نشد آشكار

همه كامرانى ز اقبال توست * بگويم سخن تا بدانى درست

اگر تو به جاى وى اى بختيار * كنون ديگرى را كنى اختيار

65 دوچندان كند كار ، انده مدار * تويى مايهء دولت اى كامكار

تو صاحب‌قرانى و او چاكر است * هزارت از اين ، اين زمان بر در است

بمان تا برآرم ز جانش دمار * كزاو دارم اندوه و غم بىشمار

چو آيد به نزديكت آن بىوفا * زنم تيغ ناگاهش اندر قفا

به دو گفت سفاح بنشين به جاى * مشو خيره‌روى و مشو تيره‌راى

70 جهانى مكن دشمن خويشتن * مسوزان چنين خرمن خويشتن

دگر زاين سخن‌ها مگو پيش من * مزن نيش بر جان دل‌ريش من

به دو گفت بو جعفر سرفراز * كه اندر ميان گفت‌وگو شد دراز

به حج خواهد اين مرد رفتن كنون * مرا هست از انديشه دل پر ز خون

مبادا كه آنجا ز بدگوهرى * كند تازه آيين دعوت‌گرى

75 يكى را ز كنجى برون آورد * تو را و مرا سرنگون آورد

ورا گفت سفاح تو مير باش * در اين راه با راى و تدبير باش

تو شو مير حاج اندرآن انجمن * سخن‌هاى پاكيزه بشنو ز من

تو در پيش مىباش تكميل راه * از او دور تر شو ، چو از پيل شاه

به جان دلاور مينديش بد * ببخشاى بر جان رنجان خود

80 ابو جعفر مير ، دل پرلجاج * به فرمان سفاح شده بدل ( ؟ ) حاج

يكى منزل از پيش مىرفت مرد * به بو مسلم او التفاتى نكرد

سوى مكه رفتند هر دو به ناز * بكردند حج زود و گشتند باز

به انبار سفاح بيمار گشت * همه خلق پردرد و تيمار گشت

در آن رنج سفاح سرور بمرد * ملك بركشيد و به خاكش سپرد