همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٥

خلافت ابو العباس عبد اللّه بن محمد بن على بن عبد اللّه بن عباس بن عبد المطلب كه او را سفاح گويند چهار سال و هشت ماه

ز مروان بريدند ناگاه سر * نماند ز آل اميه اثر

ز ما بيشتر گشت مردم هلاك * سر آل مروان فروشد به خاك 135

اميدى نماندست ما را به كس * از اين كوشش و جنگ و پيكار بس

بمان تا ز واسط [ به ] بيرون شويم * از آن به كه در خاك و در خون شويم

تو مان اندراين شهر اى نامدار * ز ما كس ندارد سر كارزار

يزيد هبيره شد [ از ] غم دونيم * رسولى فرستاد از آن ترس‌وبيم

ز بو جعفر آن پير زنهار خواست * جوابش چنين داد فرزانه راست 140

كه من بنده زنهار بى [ امر مير ] * نيارم كه بدهم در اين داروگير

فرستاد نزديك سفاح مرد * وز آن حال زنهارش آگاه كرد

ورا مير داننده زنهار داد * به زنهار شد نامبردار شاد

نبشتند خطى بزرگان دين * به نام خداوند جان‌آفرين

گواهان در آنجا ز اندازه بيش * نبشت اندر او نامور نام خويش 145

ببردند آن جمله نزد يزيد * برون آمد از قلعه مرد سديد

ابو جعفر آمد ورا پيش‌باز * به‌بر درگرفتش به صد عزوناز

ز خاصان « 1 » او بد سپه ده هزار * بزد خيمه پيش لب جويبار

بياسود آن نامبرده سه روز * چهارم چو بفروخت گيتىفروز

بيامد به ديدار جعفر امير * يزيد سرافراز روشن‌ضمير 150

همان . . . برراند آن نامدار * محمد كه بد مهتر و كامكار

بديدند او را و گشتند باز * ز درگاه بو جعفر چاره‌ساز

يزيد دلاور به روزى دو بار * برفتى بر جعفر نامدار

بر اين كار چون رفت ماهى به سر * رسولى بيامد چو مرغ به پر

ز درگاه سفاح و آل و تبار * به نزد ابو جعفر نامدار 155

كه بستان ز تن جان بدخواه من * چنين است اى مهربان راه من

كه از جان پور هبيره دمار * برآرى به شمشير زهرآب‌دار

به شكلى كه او را نباشد خبر * نه ياران او را كه گيرند سر

( 1 ) خواهان