همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٣

خلافت ابو العباس عبد اللّه بن محمد بن على بن عبد اللّه بن عباس بن عبد المطلب كه او را سفاح گويند چهار سال و هشت ماه

پس اين كار عباسيان هيچ نيست * به دل در مرا جز غم و پيچ نيست

عبيد اللّه از قول او برشكفت * برفت اين سخن پيش جعفر بگفت 85

ابو جعفر اين داستان را به راز * به بو مسلم نامور گفت باز

ابو مسلم از وى پرآزار بود * دلش زاو پر از درد و تيمار بود

كنايت كنم سر او نيز گفت * بدانديش سفاح بد در نهفت

رهانم شما را از او باز من * نخواهم به ملك اندر انباز من

بگفت اين و او را بر خويش خواند * كسى را كه داننده بد پيش خواند 90

چنين گفت با [ نامداران ] دين * كه هر كاو بگردد ز راه يقين

شود با امام جهان بدگمان * زند آسمان بر زمين هر زمان

سرش را ببايد ز گردن بريد * بگفت اين و در هر يكى بنگريد

سليمان چنين گفت كاى نامدار * كه را مىكنى اين سخن خواستار

تو را ، گفت اى ناكس خيره‌روى * كه آغاز كردى از اين گفت‌وگوى 95

پراكنده گويى به بازارها * نهى « 1 » بر دل دوستان بارها

بگفت اين و زد تيغ كين بر سرش * نگون كرد بر خاك ره پيكرش

ابو جعفر از وى بترسيد سخت * بلرزيد بر خود چو شاخ درخت

سليمان [ بزرگ ] جهان بود و مير * به مردى و دانش نبودش نظير

به دل گفت بر جعفر نامجوى * كه خون سران گشت چون آب جوى 100

چنان شد ابو مسلم اندر جهان * كه بو سلمه را كشت اندر زمان

چنين سرورى آشكار را بكشت * نيارست كس گفت با او درشت « 2 »

ز ما گر نخواهد به كس ننگرد * خلافت به يك ذره بيرون برد

برآيد از اين مردمان آبروى * نماند در اين دودمان رنگ‌وبوى

ز مرو اندرآمد برون سرفراز * سوى كوفه شد مهتر چاره [ ساز ] 105

به نزد برادر شد ، اندر نهفت * سخن‌هاى بو مسلمش بازگفت

كه سر از تن او بريدن سزاست * ورا زنده مانى ، به غايت خطاست

به دو گفت سفاح كاى بىقرين * بدين كار نفرين كنى آفرين

( 1 ) زهى ( 2 ) نيارست كس گفت او در شب