همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٢

خلافت ابو العباس عبد اللّه بن محمد بن على بن عبد اللّه بن عباس بن عبد المطلب كه او را سفاح گويند چهار سال و هشت ماه

مرار سرافراز مانند تير * بيامد نهفته به نزديك مير

60 پيام ابو مسلمش بازگفت * بر مير مىبود اندر نهفت

ابو سلمه را مير تشريف داد * شدى نزد آن مير ، هر بامداد

شبانگاه نزديك مير آمدى * به رفعت چو چرخ اثير آمدى

شبى شد سخن در ميانه دراز * چو پاسى برفت از شب ديرباز

مرار آن شب اندر كمين‌گاه بود * بدان‌جا كه بو سلمه را راه بود

65 برون رفت بو سلمه بىترس‌وباك * شبى بود پرهيبت و بيمناك

درآمد مرار از پس پشت مرد * بزد تيغ بو سلمه را اره « 1 » كرد

بكشتند او را و هركس كه بود * فكندند بر خاك و شد همچو دود

به حد خراسان نهادند روى * به نزديك بو سلمهء جنگجوى

چو بو سلمه در نيم‌شب كشته شد * وز آن كامران بخت برگشته شد

70 به شهر اندر افتاد ناگه خبر * كه شد كشته بو سلمهء نامور

خبر شد به سفاح ، بگريست « 2 » زار * بباريد خون جگر بر كنار

همىگفت و باريد خون جگر * خوارج ورا كشته باشد مگر

سپيده ورا دخمه‌اى ساختند * به رسم بزرگان « 3 » بپرداختند

امام جهان مهتر سرفراز * برفت و بر او كرد ناگه نماز

75 ز بو سلمه آمد حكايت به سر * فرو شد به خاك آن سپهر هنر

به خاك اندرون گشته ناگه نهان * شد ايمن ز كارش امام جهان

به مرو اندرون بود جعفر دو ماه * به نزديك بو سلمهء كينه‌خواه

برش بد عبيد اللّه بن حسن * كه داعى بد اندر عراق و يمن

سليمان كه بد بابش [ ابن ] كثير * به رفعت فزون بد « 4 » ز چرخ اثير

80 يكى روز پيش عبيد اللّه شاد * سليمان بيامد سخن كرد ياد

كه گفتيم ما چون بيايد امام * شود كار اين پادشاهى تمام

دگربار اى مهتر پرهنر * ز هر گوشه يك تن برآورد سر

خلافت كند دعوى ، اندر نهان * منم گويد اكنون ، امام جهان

( 1 ) اه ( 2 ) بگذشت ( 3 ) بذرگان ( 4 ) بود