همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٩

خلافت ابو العباس عبد اللّه بن محمد بن على بن عبد اللّه بن عباس بن عبد المطلب كه او را سفاح گويند چهار سال و هشت ماه

گل و ياسمين رخ همچو ورد * بيا و ببين گشت منشور زرد

بشد عمر و آرام جانم ببرد * همان اطلس كام دل گشت برد

گل و لاله را رنگ و بويى بدى * همان سبزه را آب جويى بدى 70

كنون در گل و لاله رنگى نماند * همان لعل را وزن سنگى نماند

و ليكن هنوزم روان خاطر است * بسان يكى نوجوان شاطر است

ملك رفعت بخت يار تو باد * [ مراد ] جهان در كنار تو باد

ز فرقت مبادا يكى موى كم * سرت سبز بادا چو باغ ارم

چو در مجلس آرند پيش تو جام * ز زجّاجيت ياد بادا مدام 75

ز نسل تو خالى مبادا جهان * تو را يار بخت ، آشكار و نهان

كَفت هست بارنده همچون سحاب « 1 » * رخت باد روشن‌تر از آفتاب

ز غم [ بر ] درونت غبارى مباد * تو را بر دل از غصه بارى مباد

لب جان پر از آفرين تو باد * مه چرخ دولت قرين تو باد

ازاين‌پس به الماس گويم سخن * ز سفاح عباس گويم سخن 80

خلافت ابو العباس عبد اللّه بن محمد بن على بن عبد اللّه بن عباس بن عبد المطلب كه او را سفاح گويند چهار سال و هشت ماه

بگويم از آن دور و دوده « 2 » دراز * ز پستى سخن را برم بر فراز

فرو بارم از كلك دُرّ درى * كه دارم بدين نقدها قادرى

چو سفاح بنشست در صدر دين * بر او خواند چرخ بلند آفرين

فزون‌تر نبد سالش از بيست و هشت * كه او حاكم جمله آفاق گشت

در اين ملك اگر مير ، اگر شاه بود * برآنم كه پنجاه و شش ماه بود 5

سرافراز را نام عبد اللّه است * بدانديش او ناكس و گمره است

محمد بود باب آن كامياب * ز پشت على مير باجاه و آب

على را ز عبد اللّه آمد نژاد * كه عباس بد يار آن پاك‌زاد

( 1 ) سهاب ( 2 ) دوره