همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٨

مدح مخدوم جهان اعز اللّه انصاره

امير است و لشكركش و رزم‌ساز * جهانگير و گردن‌افكن و سرفراز

. . . * بگيرد چو خرگوش گوش پلنگ

بپيچد به مردى ز گردون عنان * زند در دو چشم ستاره سنان

. . . * . . . چرخ گردنده را يار نيست

45 كرم در وجودش چو جان در تن است * ز ماه رخش آسمان روشن است

برآيد ، ببارد چو خورشيد و ابر * به عالم كه دارد ، چنين علم و صبر

هر آن بوم كاو پاى بر سر نهد * يقين خاك او بوى عنبر دهد

به آبى كه او بگذرد كامكار * شود سربه‌سر لؤلؤ شاهوار

به كوه ار كند چشم مهرش نظر * برون آيد از سنگ خارا گهر

50 مرادى كه رأيش كند خواستار * همان‌دم نهد دولتش در كنار

ز جودش ملوك جهان راست بهر * گداى درش پادشاهان دهر

چو شد دولتش يار و اقبال دوست * بدريد بر دشمنان مغز و پوست

از آن دشمنش سرنگون است و پست * كه دارد يكى تيغ بران به دست

ز فرمان او هركه پيچيد سر * نيابد دگر بر تن ، آن بدگهر

55 بدانديش او روز نيكى به خواب * مبيناد در سايه و آفتاب

خنك آن‌كه باشد به درگاه او * نظر مىكند روى چون ماه او

ببيند به يك روز رويش دوبار * به باغ دلش راحت آيد به‌بار

ملازم بود بر درش همچو بخت * بيايد چو او برنشيند به تخت

مرا آرزو بود يك چندگاه * كه باشم به درگاه او سال و ماه

60 اگر مجلسش را نباشم نديم * چو دولت به درگاه باشم مقيم

بلى چرخ گردنده‌ام پير كرد * به گردن درم سال زنجير كرد

به يك‌جاى بنشاند چرخم ز پاى * نجنبم ، مگر قطب گشتم ، ز جاى

چو بيدى شد [ آن ] سرو بالاى من * مزار چرند آب شد جاى من

مرا همنشين اين كتاب است و بس * كه دارد به گيتى چنين همنفس

65 نگويد سخن تا نپرسم از اوى * حريفى است خوش‌خلق بىگفت‌وگوى

چو شد مونس من به روز و به شب * به يادش از آن نوش بارم به لب

دريغا كه طبع جوان پير شد * به چشم اندرونم مژه تير شد